στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Η Ερατώ συνέχιζε να προχωρά διστακτικά…
Το τοπίο γύρω της είχε μεταβληθεί και μετατραπεί σε Βιβλικό, άγριο, βραχώδες και αφιλόξενο.. Τα βαριά σύννεφα που είχαν μαζευτεί το σκέπαζαν απειλητικά..
Το μονοπάτι μπροστά της έμοιαζε να πάλλεται με έναν ρυθμό που δεν είχε σχέση με τον χρόνο. Δεν ήταν σταθερό, αλλά δεν ήταν και ασταθές. Ήταν σαν κάτι που περίμενε να γεννηθεί — όχι από τον ιστό, αλλά από εκείνη. Όμως ένα φως που άρχισε να τρεμοπαίζει στην αρχή, σταθεροποιήθηκε και φώτισε άπλετα ένα τούνελ που φάνηκε να την περιμένει..
Ο Ιοθώρ την παρατηρούσε με προσοχή και αγωνία. Ήθελε να την βοηθήσει αλλά δεν του επιτρεπόταν να το κάνει.. «Ερατώ…πρέπει να αποφασίσεις από μόνη σου και να προχωρήσεις, το μονοπάτι δεν θα σε περιμένει. »
Η Ερατώ φαινόταν να παλεύει εσωτερικά και η ψυχή της να δίνει μια τιτάνια μάχη με «σειρήνες και επικίνδυνους δράκους..», που μόνο αυτή είχε την επαφή μαζί τους και την καθαρή επιλογή. Ο Ιοθώρ δε μπορούσε να την βοηθήσει εδώ που είχε φθάσει.. ήταν περιοχές πλέον ανωτέρων δυνάμεων.. Ζήτησε την «εξουσιοδότηση» αλλά δεν την πήρε ποτέ.
«Ερατώ πρέπει να πάρεις την απόφαση τώρα, πρέπει να επιλέξεις μόνη σου την κατεύθυνση που θα ακολουθήσεις. Ο χρόνος σου τελειώνει..»
Η Ερατώ ένιωθε τον διπλό παλμό μέσα της να έχει γίνει ένας. Όχι τέλεια, όχι μόνιμα, αλλά αρκετά ώστε να νιώσει ότι κάτι μέσα της είχε βρει μια νέα ισορροπία.
Ξαφνικά οι ακτίνες ενός δυνατού ήλιου τρύπωσαν μέσα από τα μολυβένια σύννεφα και φώτισαν στο βάθος του μονοπατιού μια πύλη που φαινόταν ανοιχτή.. Μια πύλη που οδηγούσε σε έναν άγνωστο κόσμο…
Η Ερατώ φάνηκε πως είχε πάρει την τελική απόφαση !...
Κοίταξε για τελευταία φορά το Τούνελ που φαινόταν πως είχε χάσει την πρώτη εκθαμβωτική λάμψη του και άρχισε να σβήνει στο βλέμμα της… Με αποφασιστικό βήμα πήδηξε και μπήκε στο μονοπάτι που στεκόταν μπροστά της και που πλέον – τώρα που το πάταγε – το αισθανόταν φιλικό και τόσο «ζεστό και φιλόξενο» που την είχε λες αγκαλιάσει, ηρεμήσει και αγαλλιάσει την ψυχή της…
Ο Ιοθώρ έβγαλε ένα αναστεναγμό ανακούφισης… « Μπράβο σου Ερατώ έκανες τη σωστή επιλογή..» τη είπε.
Η Ερατώ γύρισε και τον κοίταξε… με το βλέμμα που λέει « Ευχαριστώ – σε Αγαπώ… αιώνια..!»
Ο Ιοθώρ της το ανταπέδωσε σχηματίζοντας γροθιά το δεξί του χέρι και βάζοντας το στο μέρος της καρδιάς του !...
Η Ερατώ προχωρούσε πλέον γρήγορα και με σταθερό βήμα το μονοπάτι, όταν ξαφνικά λίγα μέτρα μπροστά της είδε να προπορεύεται ένας άγνωστος διαβάτης που όμως σε δευτερόλεπτα η ψυχή της τον αναγνώρισε πως ήταν Αυτός που του χρωστούσε την ζωή της και την σωτηρία της όσο ζούσε και πάλευε με τους δαίμονες στη Γη… Και καθώς ο άγνωστος διαβάτης σταμάτησε και γύρισε το κεφάλι δείχνοντας πως περίμενε να την προϋπαντήσει, τότε κατάλαβε και αναγνώρισε τον Θείο Ουριήλ – Τον Αρχάγγελο Ουριήλ !...
Ο Ιοθώρ βρέθηκε κοντά της « Ερατώ ήρθε η στιγμή που αναζητούσες τότε !... Τρέξε λοιπόν..»
Η Ερατώ ήδη είχε φθάσει, είχε γονατίσει και φιλούσε το Χέρι του Αρχάγγελου, εκπληρώνοντας το «Ευχαριστώ και την Ευγνωμοσύνη της» Στον Ουριήλ που την περίμενε να την οδηγήσει στην Πύλη Του Αληθινού Κόσμου… !
Δίπλα της βρισκόταν και ο Ιοθώρ, γονατιστός στο δεξί του γόνατο με το δεξί του χέρι σφιγμένο σε γροθιά στο μέρος της καρδιάς !... Δείχνοντας και αυτός την ευγνωμοσύνη του…
(……………….συνεχίζεται)
Νίκος Στυλιανού
