στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Πήρα κομμάτια φτιαγμένα από σκέψεις
και με τις λέξεις προσπαθώ να τα ενώσω
μια ζωή μου λέγανε θα αντέξεις
και τώρα βρίσκομαι ένα βήμα πριν να λιώσω.
Ένα κουβάρι μπλεγμένο στο μυαλό μου
δίχως αρχή, μέση, τέλος και αλήθεια
που να φωνάξω το παράπονο μου
που έρχεται και κάθεται σαν κάπνα η συνήθεια.
Πουλί η ψυχή μου και δεν μπαίνει σε κλουβί
φωτιά τα χέρια μου δεν βλέπεις πόσο καίνε
κι αν δεν κατάφερα να φέρω αλλαγή
μην με μαλώνεις όλο ψέματα μου λένε.
Κάποτε κάποιος μου είπε ονειρέψου
τα όνειρα μπορούνε να διώξουν τις σκιές
μάζεψε πόνο, εμπειρίες και πορέψου
ψάξε στο κόκκινο για να βρεις ότι θες.
Πονάει το σώμα, πονάει το βλέμμα, πονάει η ψυχή
μπροστά στα μάτια σου υποφέρουν και ουρλιάζουν
και δεν ανοίγεις χαραμάδα στη σιωπή
και βλέπω τα φεγγάρια να περνάνε και να αλλάζουν.
Δεν μοιάζω με άλλους πια το ξέρω και μπορώ
μ’ αυτή τη σκέψη να κοιμάμαι, να ξυπνάω
και αν κάτι με πληγώνει, είναι που ακόμα απορώ
πως νιώθω την ανάγκη τόσο να αγαπάω.
Σε μια κόλλα κάτασπρο χαρτί
εκεί θα βρίσκω να το ξέρεις καταφύγιο
και αν δεν κατάλαβε κανένας το γιατί
ας είναι, του εύχομαι το μόνο του μυστήριο.
Υγ: η ποίηση δεν είναι το πιο δυνατό μου χαρτί…. Όποτε γράφω κάτι σε μορφή ποιήματος το βρίσκω πολύ εύπεπτο…. Γενικά όμως ότι και αν γράφω μου φαίνεται πολύ απλοϊκό… Ποιος ξέρει, ίσως κάπου παρακάτω καταφέρω να γίνω πιο περίπλοκη…. Αφιερωμένο σε όλους τους δημιουργικούς ανθρώπους που πνίγηκαν στα πρέπει….
