Σειρές τυφλών
πίσω από μονόφθαλμους οδηγούς.
Ένα χέρι στην πλάτη
το άλλο σφιχτό σε ατσάλινη γροθιά.
Προσευχή στο σκοτάδι
σιωπηλή κατάρα μέρας που χάθηκε.
Σαν πέσει ο πρώτος
τάφος τα άγνωστα βουνά για μας.
Πόνος βουβός πια
αχώριστη ερωμένη στις νύχτες μας.
Το χάδι άγνωστου ήλιου
κραυγή οργής σε μια τυφλή πορεία.












στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.



