Πριν μια βδομαδα πηγα στον ηλεκτρολογο αυτοκινητων. Ειχε τρελαθει ο δεικτης βενζινης. Μολις εβαζα μπρος το αυτοκινητο, ο δεικτης βενζινης αναβε ένα κοκκινο λαμπακι, μετα πηγαινε μια φορα προς τα πανω, μετα αμεσως προς τα κατω, μετα ξαναπανω κ υστερα κατω για τελευταια φορα. Εκει εμενε ακουνητος. Το ρεζερβουρ μεσα ειχε φουλ βενζινη. Το ολο προβλημα αρχισε όταν αλλαξα την τρομπα βενζινης. Με αφησε στον δρομο μια μερα από αντλια βενζινης. Αλλαξα την αντλια βενζινης κ αμεσως μετα, αρχισε ο δεικτης βενζινης να κανει τα τρελα του. Πηγα σε πολλους ηλεκτρολογους κ κανενας δεν εκανε τιποτε, μεχρι που βρηκα έναν πραγματικο μαστορα που το εφτιαξε μεσα σε πεντε λεπτα. Εβγαλε ένα φυσάκι, κατι μετρησε κ το ξαναβαλε στη θεση του. Αυτό ηταν! Κοστος μηδεν. Του ειπα ποσα θελεις, μου ειπε δωσε μου δεκα ευρω για γουρι. Ημουν ο πρωτος που εμπαινε εκεινο το πρωινο στο μαγαζι του. Του εδωσα 20. Χαλαλι.

Ένα Φαντασμα πλανιεται πανω από τον κοσμο, είναι του κομμουνισμου.

Θα σηκωσει ο ανθρωπος το χερι του κ θα κτυπησει τον ανθρωπο,

Ανθρωπος θα δεσει τον ανθρωπο, θα τον βασανισει,

Ανθρωπος θα πει ψεματα στον ανθρωπο,

Δεν ξερω ποιος νικα κ ποιος είναι ο ηττημενος,

Νεκροι στα ποδια μου. Οχι μονο φανταροι, αλλα γυναικες, παιδια, γεροι.

Κ περασαν τα χρονια, κ οι νεκροι συνεχιζαν να είναι στα ποδια μου. Δεν θα αρχισω να μιλω με τους νεκρους -θα μπορουσα να το κανω για να σου δημιουργησω συναισθηματικη φορτιση-, Δεν θα το κανω. Σεβομαι τους νεκρους. Τι σημαινει σεβομαι τους νεκρους; Σημαινει ότι οι νεκροι δεν εχουν ομιλια για να μπορουν να αντιπαρατεθουν στις αποψεις μου. Νεκρος σημαινει ένα τελειωμενο κεφαλαιο, ηταν μαζι μας κ τωρα εχουν περασει απεναντι. Δεν υπαρχει τροπος επιστροφης, οι γεφυρες εχουν πεσει, το μονο που μενει ειναι να τους κουνω το μαντηλι κ να κανουν κ αυτοι το ιδιο. Καμια φορα σκουπιζω τα δακρυα μου κ βλεπω ότι κανουν κ αυτοι το ιδιο.

Χαμενος μεσα σε τοσες σκοτουρες,

Που τελικα χανεις τον εαυτο σου,

Αναμεσα με τα βελονακια του ραψιματος. Ηθελες να κρεμασεις μια κουρτινα, να ραψεις ένα τραπεζομαντιλο, ένα σεντονι με στριφωμα. Όχι τιποτα σπουδαιο, απλες καθημερινες πραξεις που λεει κ ο Ριτσος, απλα καθημερινα πραγματα, να δεσεις το κορδονι σου, να ποτισεις τα λουλουδια. Κ είναι κ αυτό το φεγγαρι που περιμενει να το εξερευνησεις, κ μετα είναι η σειρα του Αρη, του Πλουτωνα, του Κρονου. Περιμενουν από σενα τοσα να κανεις, μα δεν τα προλαβαινεις όμως όλα, μια ζωη τι να πρωτοκανεις;

η ιστορια που θα διαβασεις, ξεκινα από την γη,

κανει μια γυρα στον αερα κ

ξαναπροσγειωνεται στη γη, εντελως αλλαγμενη.

Χρησιμοποιουν τον πιο υπουλο τροπο,

Επονοματι Του. τον πιο υπουλο. Επονοματι Του

Στον πιο πανω ποδοσφαιρικο αγωνα, δηλαδη, Ανθρωπος εναντιον θρησκειας, κερδισμενος βγηκε η θρησκεια. Το ματς βεβαια ηταν στημενο. Στημενο ξεστημενο ο μεγαλος χαμενος είναι ο Ανθρωπος. Ετσι ο Ανθρωπος από Ανθρωπος εγινε ανθρωπος, εχασε δηλαδη το κεφαλαιο γραμμα, το Α, κ στη θεση του εβαλε ένα μικρουτσικο α. Στην πραγματικοτητα δεν είναι ένα α καποιας λεξης, αλλα είναι ένα επιφωνημα: ααααα! ενα επιφωνημα φοβου, απογνωσης, τρομου, τρελας.

Ετσι στον κοσμο επικρατει το μαυρο σκοταδι,

είναι ένα νεκροταφειο με χρυσους σταυρους.

Τωρα που βλεπεις μπαλα, αραχτος, φραπε, τσιγαρο,

Κ με μια μεγαλη επιθυμια για γκολ, να εκτονωθεις. Εξερε ότι όλα είναι συμφεροντα.

Λεφτά. Κονόμα. Το ιδανικο εχει χαθει. Επαιξε κ εχασε. Αν ηξερες τι βρωμιά εχει ο κοσμος της μπαλας θα σηκωνοσουν από τον καναπε, θα εκλεινες την τηλεοραση,

θα πηγαινες στο Βιβλίο κ θα εγραφες:

Δεν συμμετεχω.

Συνανθρωποι μας δολοφονηθηκαν από αλλους συνανθρωπους μας. Δεν εχει σημασια αν κατοικούν αλλου κ ονομαζονται Τουρκοι. Ανθρωπος σκοτωσε ανθρωπο. Δεν επιζητω καταδικη κ απαγχονισμο των δολοφονων. Το εγκλημα εγινε κ δεν μεταγινεται.

Ανθρωπινη κολαση,

κ απεναντι οι πανανθρωπινες αξιες: αγαπη, ειρηνη, αδελφοτητα, αξιοπρεπεια.

Ομως νοιωθω αμηχανια όταν βλεπω τον ανθρωπο πως συμπεριφερεται σε συνανθρωπο του.Τότε, μου ερχεται μισος για το ανθρωπινο ειδος.

Επικαλεισαι τον θεο να σε σωσει. Απο ποιον όμως να σε σωσει; Ανθρωπος να σωθει από ανθρωπο. Ειναι αρκετα οξυμωρο. Εθνοι στρεφονται εναντιον εθνων, κ ανθρωποι εναντιον ανθρωπων, με τοσο μισος,

σαν να μισουν ο ενας τον άλλο, από γεννησιμιου τους.Τι δεν πηγε καλα μαζι μας; Τι αρρωστια τριβελιζει τον ανθρωπινο εγκεφαλο κ τον τρελαινει κ του οπλιζει το χερι κ την καρδια του –αντι για την αγαπη-, το μισος ο ένας για τον άλλο; Τι εχει να κερδισει από αυτό το παιχνιδι του αιματος; Πολλες φορες εκανα στο μυαλο μου αυτή την ερωτηση κ σαν να μιλαγα σε κουφο, δεν πηρα απαντηση. Ακομα περιμενω κ το μονο που βλεπω να ερχεται προς εμε, μονο φωτια. Κ γω νοσταλγω μια καλη κουβεντα από εσενα, ένα απαλο αγγιγμα.

Το δειλινο της Κυριακης, η κυρα Μυρτω, οστις ητο χηρα κ ειχε χασει τον ανδρα της προ διετιας, από την ασθενεια των καιρων, την φυματιωση, τραβηξε, όπως κάθε ημερα, στο εκκλησακι του Αη Λια. Ο αντρας της, πολλοι λενε, πηγε από το τσιγαρο κ το ποτο. Ηταν κ μοναχικος ανθρωπος. Τον εζησα τον πατερ Περικλη. Ητο ανθρωπος κλειστος, δεν ειχε πολλα παρε δωσε με τον κοσμο. Το μονο που ειχε ηταν να κανει την λειτουργια του κάθε μερα κ να ερχεται ο κοσμος, όποιος ηθελε να εκκλησιασθει. Δεν θελουν ολοι να εκκλησιασθουν, δεν τη εχουν αναγκη ολοι οι ανθρωποι την θεια κοινωνια κ από κεινους που προσερχονται κοντα Του, λιγοι είναι οι θρησκευομενοι. Μετρημενοι στα δακτυλα τους ενός χειρός είναι οι αληθινοι πιστοι του Αγνωστου.

γενιεσαι ενας βασιλιας,

κ σε καταντα η κοινωνια σου ένα σκουπιδι,

για ανακυκλωση, μαζι με αλλα ντενεκάκια της μπυρας,

κ άλλες συσκευασιες. Ολοι γενιομαστε βασιλΙαδες κ καταληγουμε κλωτσοσκουφι. Αυτος που κλωτσα το κλωτσοσκουφι δεν είναι η εξουσια. Ειμαι εγω κ συ. Βεβαια την καλυτερη μπαλα την ξερει η ηγεσια κ βαζει τα καλυτερα γκολ. Ομως δεν είναι εκει το θεμα. Εσυ κανεις κατι πιο χειροτερο από την ηγεσια. Κλωτσας τα πιο αγαπημενα σου πλασματα, τα παιδια σου. Βεβαια χωρις να το ξερεις, εισαι τοσο διαβρωμενος με την πουστια που την νομιζεις αληθινη, κ την μεταγγίζεις στα παιδια σου.