στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Παιζω κ γω τις ρακετες μου στο ιδιο γηπεδο που επαιζε κ ο Λιαντινης. Ολες οι ομιλιες του Λιαντινη, ολη του η προσπαθεια, ηταν να σε φερουν μεσα σου, στην Σιωπη σου. Μεσα μας κατοικει μια Κυρια, η ομορφοτερη του κοσμου. Η Σιωπη. Δεν είναι η σιωπη του νεκροταφειου, είναι η σιωπη των δεντρων , των λουλουδιων, της Φυσης. Η σιωπη του χιονιού. Πολυ φλυαρια εκει εξω, ενα μποτιλιαρισμα, σε κεντρικο Αθηναικο δρομο. Το γηπεδο που παιζω τις ρακετες μου ειναι ένα παραξενο γηπεδο, ριχνω το μπαλακι στον αντιπαλο κ αυτος το ριχνει σε μενα. Ομως δεν βλεπω τον αντιπαλο, εχει φοβερη ομιχλη, απλα ριχνω το μπαλακι κ αυτό επιστρεφει σε μενα χωρις να βλεπω τον αντιπαλο. Αν τυχει κ καθαρισει αυτή η ομιχλη που εχεις μπροστα σου, μενεις εκπληκτος. Επαιζες μονος σου! Απεναντι σου ένας τοιχος κ τιποτε άλλο. Είναι η Σιωπη. Ειμαστε μονοι μας εδώ, νομιζουμε ότι παντου γυρω μας είναι κοσμος. Ειμαστε μονοι μας. Μια απεραντη σιωπη. Εσυ κ εσυ. Δεν ξερω ποιος καθαρισε την ομιχλη κ ειδα ότι επαιζα μονος μου. Πιθανον ο Λιαντινης, ο Σωκρατης, ο Ηρακλειτος, ο Οσσο. Δεν ξερω. Η αληθεια τσουζει, γιατι καιει το ψεμα σου.Εδω περα ειμαστε μονοι μας, ο καθενας μονος του, ειτε το παραδεχεσαι ειτε όχι. Πολύ λιγοι το παραδεχονται κ ακομα πιο λιγοι διδασκουν Αυτην.
Είναι κατι τυποι γραφικοι, φευγατοι,
παραξενοι, που περιφερονται αναμεσα μας σαν ξενοι, σαν ξενο σωμα.
Περπατουν στην αμμο, αναμεσα απο τα δημιουργηματα του
ανθρωπου: χρηματιστηρια, μπιζινες, εξουσια, επαρση, φτηνη καθημερινοτητα,
Ξεροντας ότι όλα θα σβηστουν από το κυμα. Δεν είναι θεοι, κ στις τσεπες τους δεν εχουν κατι, δεν κουβαλουν τιποτε. Περιφερουν απλα τον εαυτο τους, πανω στην ακτή του Κοσμου που ονομαζεται Γη. Δεν κουβαλουν απολυτως τιποτε, ουτε εστω μια κουπα για να πινουν νερο. Απολυτως τιποτε. Όπως τους γεννησε η μανα τους,
κ πισω τους εμεις, να σερνομαστε κατω από τα βαρη της καθημερινοτητας μας.
κ το πιο βαρυ απ’όλα, μια δράκαινα, οι πεποιθησεις μας.
Λιαντινης
Εφυγες τοσο αθορυβα, σαν να μην ηθελες να μας ενοχλησεις.
Οσο ζουσες παλεψες τοσο πολύ για την μεταδοση της αληθειας. Αληθεια είναι ότι υπαρχει χωρις τις προκαταληψεις μας.
Κ αυτος ο φοβος του θανατου! Θα φυγω για παντα;
Ο μεγαλυτερος φοβος του ανθρωπου. ο Θανατος.
Θανατος είναι όταν σταματησει η καρδια μου,
Θανατος είναι διακοπη της ζωης. Θανατος είναι η μεγαλυτερη αληθεια της ζωης.
Θανατος ειναι το δωρο που κανουν ολες οι γυναικες του κοσμου που φερνουν παιδια στο κοσμο. Θανατος είναι ένα συμπαντικο φαινομενο, αστρα γενιουνται κ καταστρεφονται. Ο κοσμος γεννηθηκε για να πεθανει. Εγω, εσυ, η μοιρα μας μια. Ο θανατος.
Ο θανατος είναι Είναι. Το Ειναι. Δεν είναι ανασταση, δεν πεθαινω για να αναστηθω σε κατι άλλο. Ο θανατος δεν είναι μετεμψυχωση. Αυτό που υπαρχει τωρα σταματα να υπαρχει. Ο θανατος είναι μια τελεία σε όλα, οτι υπαρχει δεν θα ξαναυπάρξει, κ ότι θα γεννηθει προκειται να πεθανει.
-Να ζησω λιγο ακομα. Σε παρακαλω, λιγο ακομα.
Ότι κ αν κανεις στο τελος θα πεθανεις. Τα νεκροταφεια είναι γεματα τελείες,
Κ τα στρατευματα πολεμων είναι μελλοντικες τελείες,
Κ ο σαμαράς μια τελεία,
Κ ο μπιλ γκειτς μια τελεία. Η μερκελ μια τελεία. Ο τσίπρας μια τελεία. Το σπιτι που ζω μια τελεία.
Όμως, όλα τα ασημαντα, παιρνουν ένα νοημα όταν τα τοποθετω μπροστα στο θανατο. Αρχιζουν να υπαρχουν, να ζουν να αναπνεουν, να εξελισσονται, να φωναζουν: Υπαρχω.
Εχε μεγαλο σεβασμο σε αυτόν. Μικρος τον μισουσα, υστερα αρχισα να τον κοιταζω, κ οσο πιο κοντα του ερχομαι, τοσο πιο σπουδαια βλεπω ότι είναι η ζωη. Αν δωσεις βαθμολογια 4 στον θανατο, αμεσως η ζωη παιρνει κ αυτή 4. Αν του δωσης το δεκαρι, τοτε αυτόματα παιρνει κ η ζωη το 10ρι της. Οταν λεω κοιταζω κ μελετω δεν λεω στα βιβλια. Πεθαινει καποιος δικος μου, ειμαι κοντα του, τον αγκαλιαζω μεχρι να φυγει. Ειμαι εκει μαζι του μεχρι να φυγει. Πεθαινει το ζωντανο μου, ειμαι εκει μεχρι να φυγει. Ο θανατος είναι μια σιωπη, σε βαζει μεσα σου, σε κεντραρει. Θελεις να κανεις το ένα κ το άλλο κ ξαφνικα ερχεται ο θανατος κ σε υπενθυμιζει ότι…
Ετσι είναι. Είναι ο θανατος που δινει αξια σε ολα κ μεις τον εχουμε βγαλει από το λεξιλογιο μας. Εδω βλεπεις κ ποσο ψηλα εχει ανεβει μια κοινωνια, με το πώς αντιμετωπιζει τον θανατο. Εχουμε ακομα πολύ δρομο να διαβουμε μεχρι να τον ξανασυναντησουμε. Λογω αυτου του γεγονοτος ποτε ο θανατος δεν ηταν πιο κοντα μας. Οταν ανεβασουμε τον θανατο στο βαθρο που του αναλογει, δηλαδη του αρχηγου, τοτε οι κοινωνιες θα εχουν βρει την αθανασια τους.
«Η ζωη σου είναι συντομη, κ η ζωη σου γλυστρα μεσα από τα χερια σου. Κάθε στιγμη γινεσαι λιγοτερος, κάθε μερα γινεσαι λιγοτερος, κάθε μερα γινεσαι λιγοτερο ζωντανος κ περισσοτερο πεθαμενος. Κάθε ημερα γενεθλιων είναι μια νεκρη μερα,ενας ακομα χρονος εφυγε μεσα από τα χερια σου.Βαλε λιγο περισσοτερη ευφυια μεσα στην ζωη σου» Οσσο
Το αρθρο είναι αφιερωμενο στο δασκαλο Λιαντινη
