στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Ανοιξε την πορτα της κοκκινης του φερραρι κ βγηκε εξω. Αφησε την πορτα ανοικτη κ βρηκα την ευκαιρια να κοιταξω μεσα στην καμπινα της. Δερματινα καθισματα, μπακετ κ καμποσα οργανα στο ταμπλο. Πανω στον χειροποιητο μοχλο των ταχυτητων ζωγραφισμενο το πανεμορφο αλογακι. Προσεξα ότι πανω στο καθισμα του συνοδηγου ειχε ένα βιβλιο: «Καβαφης κ ποιηματα». Ανοιξα το βιβλιο στη θεση του σελιδοδεικτη κ διαβασα το τιτλο του ποιηματος: Ιθακη.
Σαν βγεις στον πηγαιμο για την Ιθακη…
Μπηκε στην φερραρι του, εβαλε μπρος κ απομακρυνθηκε. Στο αυτι μου τραγουδα ακομα η μουσικη Μπεττοβεν από την ορχηστρα της μηχανης Της. Φερραρι. Είναι μια θεα.
Ο ανθρωπος όταν θελει φτιαχνει αριστουργηματα. Κ αυτά τα αριστουργηματα είναι στην υπηρεσια μας. Δεν είναι ότι αν εχεις λεφτα τοτε μονο μπορεις να απολαυσεις αυτά τα αριστουργηματα. Είναι όπως ενας πινακας του Πικασσο. Μπορεις να τον εχεις αγορασει κ να είναι κρεμασμενος στον τειχο σου, αλλα οποιος φιλος σου μπαινει στο σπιτι σου κ τον κοιταξει θα παρει κατι από αυτόν.Τα αριστουργηματα είναι η αποδειξη ότι ο ανθρωπος είναι ενας θεος.
Ορισμενες κατασκευες του ανθρωπου είναι πιο προσιτες. Μπορει να τις αγορασει ο οποιοσδηποτε. Όπως το βιβλιο του Καβαφη.
Ιθακη. Ένα αριστουργημα.Εχει την αξια μιας φερραρι. Δεν εννοω αξια χρηματος. Εννοω ανθρωπινη αξια.
Ο φιλος μας, της Φερραρι, όταν εφτασε σπιτι, εβαλε το αυτοκινητο στο γκαραζ της κ την φιλησε πριν κλεισει το φως του δωματιου της,
-Καληνυχτα αγαπη μου.
Στην αγκαλια του ειχε το βιβλιο του Καβαφη.
Ιθακη. Μου θυμιιζει την μουσικη από αυτά τα κουρδιστα μουσικα μπιμπελο, που πανω τους εχουν μια μπαλαρινα κ γυριζει κ ακουγεται μουσικη. Συνηθως είναι ενας γνωστος ρυθμος.
Ναι, είναι ενας γνωστος ρυθμος που σε αναγκαζει να γυρισεις προς το μερος του κ να τον ακουσεις. Τον ακουεις. Θελεις δεν θελεις τον ακουεις. Γυριζεις κ τον ακουεις. Σαν καποιος θεος σε ακουμπα κ σου γυριζει το κεφαλι προς τα κει για να τον ακουσεις. Δεν το κανει βιαια. Το κανει πολύ απαλα,
Πατερας κ Γιος αγκαλια,
Κ καπου εκει γυρω το αγιο πνευμα. Ιθακη.
Ιθακη. Καβαφης,
Ο θεος αγκαλια με τον ανθρωπο κ να ονειρευονται μαζι. Θα κανουμε εκεινο κ το άλλο, να εδώ θα φυτεψουμε ένα δεντρακι κ κει θα βαλουμε τριανταφυλιες κ γαρδιενιες. Θεος κ ανθρωπος ένα νιοπαντρο ζευγαρι που ονειρευονται το σπιτι τους,
κ γυρω τους, πανω στα δεντρα τα πουλια να τραγουδουν ανεμελα,
κ δυο τυποι να φτιαχνουν καστρα πανω στην αμμο,
ξεροντας κ οι δυο πως τελικα θα χαθουν,
Όπως όλα τα πραγματα γυρω μας. Όλα θα χαθουν.
Κ καμια φορα κρατουν περισσοτερο από οσο πρεπει. Κ τοτε καθονται κ οι δυο κ το παρακολουθουν σαστισμενοι που κρατησε τοσο πολύ.
Θα κανουμε εκεινο κ το άλλο. Θεος κ Ανθρωπος αγκαλια. Οι αιωνιοι ερωτευμενοι.
-Θεέ, φερε μου το κουβαδακι με τα βοτσαλα.
-Ερχομαι αμεσως Ανθρωπε.
Κ να σκορπουν κ οι δυο τα βοτσαλα στην αμμουδερη παραλια κ το κυμα να παιζει κ αυτό μαζι τους κ να τα σκεπαζει κ να τα παιρνει περα δωθε,
κ πιο κατω το γερικο σκυλι του Οδυσσεα να γαυγιζει από χαρα,
κ υστερα να ερχονται κοντα του κ να καθονται ο ενας δεξια του κ ο αλλος αριστερα του κ να κοιταζουν κ οι τρεις αμιλητοι την δυση του ηλιου πισω από την θαλασσα. Ιθακη.
Ονειρευομαι τον Ανθρωπο. Ιθακη,Καβαφης,
κ ο Ηλιος που δυει, κοιταζει κ αυτος προς το μερος τους,
κ να θελει να μεινει εκει ακινητος για παντα. Να τους κοιταζει για παντα,
ξεροντας πως τελικα όμως θα φυγει. Φευγει. Κ υστερα ανυπομονει τοσο να ξαναγυρισει.
Κ ξαναγυριζει. Ανατολη. Ιθακη, Καβαφης
