Κυνηγοι

Πανω στο ραφι της ζωης ειχε διαφορα κουτια. Αυτος διαλεξε ένα που εγραφε: «κυνηγι». Το εβαλε στο καλαθι του κ πηγε να πληρωσει στο ταμειο. Πληρωσε κ μολις βγηκε εξω,το ανοιξε αμεσως. Ανυπομονουσε να μαθει τι ειχε μεσα. Ειχε μεσα, αγκιστρια διαφορων σχηματων, δολωματα. Ειχε μεσα μια καραμπινα δικανη, σφαιρες, διχτυ για τα θηραματα. Ο καταναλωτης γυρισε κ με αγριοκοιταξε. Επενεβαινα στα προσωπικα του. Ημουν περαστικος κ γω από το σουπερμαρκετ της Ζωης κ τον ειδα που αγορασε αυτό το κουτι κ από περιεργεια τον ακολουθησα να δω τι ειχε αγορασει, τι ειχε μεσα. Εγω ειχα αγορασει ένα βαζακι μελι, ένα σακουλακι βρωμη της κουάκερ όουτς, ενας μαρουλι, δυο τρις μπανανες κ πορτοκαλια για στιψιμο. Επισης αγορασα κ ένα βιβλιο. Μου αρεσε ο τιτλος του: Ταξιδιωτης της βροχης. Ο ηρωας του εργου, ενας ντετεκτιβ. Περιμενα εξω από το ιατρειο κ μεχρι να με δει, εριξα μια ματια σε ένα ενθετο, μιας εφημεριδας, που ηταν στο τραπεζακι του ιατρειου κ επεσα πανω σε μια κριτικη αυτου του βιβλιου. Εγραφε: «Ο ταξιδιωτης της βροχης είναι ένα μαστ. Αξιζει η αγορα του. Ειναι ενας ντετεκτιβ που προσπαθει να εξιχνιασει ένα εγκλημα. Την δολοφονια του αγωνιστη ποιητη, Δωρου Ποίζου,από εξτρεμιστικα στοιχεια. Ο Δωρος, προσπαθουσε να διασωσει την πνευματικη υγεια της χωρας του κ δολοφονηθηκε για τις αποψεις του»

Εκ πρωτης οψεως το βιβλιο φαινοταν τετριμενο κ σύνηθες. Ενας ανθρωπος που δολοφονηται για τις ιδεες του. Κατι τοσο συνηθες, σαν καθημερινη ρουτινα. Δολοφονια αποψεων. Αν μη τι άλλο, ολη η ιστορια του ανθρωπου είναι αυτό. Η δολοφονια αποψεων σου κ επιβολη των δικων μου. Ολο το ανθρωπινο παιχνιδι είναι η δολοφονια ιδεων. Δολοφονια ανθρωπων που συνεχιζουν ακομα να σκεφτονται.

Δεν μου αρεσουν τα αστυνομικα. Καποιος σκοτωσε καποιον κ ψαχνει ο ντετεκτιβ να βρει τον δολοφονο. Τελικα αποδεικνυεται ότι ο δολοφονος ηταν ο καλυτερος φιλος του θυματος. Το θυμα ειχε συναψει σχεση με την γυναικα του καλυτερου του φιλου. Του θυτη.

Ο ταξιδιωτης της βροχης όμως, εδειχνε μια εντελως διαφορετικη πλοκη. Ο δολοφονος του Δωρου Ποίζου δεν ηταν ο Γιωργος, ο Κωστας, ο Αγγελος, ο Δημητρης. Μπορει να ειχε πατησει καποιος την σκανδαλη, όμως ο ηθικος αυτουργος ηταν η ιδια η κοινωνια. Εμεις δολοφονησαμε τον Δωρο. Τον σκεπτομενον Ανθρωπο. Ποια είναι αραγες η εξελιξη του εργου; Θα μπουμε ολοι φυλακη; Κ ποιος θα είναι ο δεσμοφυλακας μας; Ο Δωρος; Ενας νεκρος;

Εγιναν εκλογες. 300 βουλευτες κ ενας αρχηγος. Κ αυτοι ενοχοι; Κ οι τρακόσιοι κ ο ενας ; Ενοχοι; Δεν ξερω, αφου ολοι ειμαστε ενοχοι, το ψαρι βρωμαει από το κεφαλι. Ποιος θα πρωτομπει μεσα; Εμεις ολοι; Αυτοι; Εμεις, που τους ψηφισαμε; Αυτοι, που ψηφιστηκαν από μας;

Ο κυνηγος, εκει εξω από το σουπερμαρκετ της Ζωης,φορεσε την στολη παραλλαγης, πηρε το οπλο του κ τα φυσιγγια, με κοιταξε με αινιγματικο υφος κ κινησε κατά το βουνο. Ακουστηκε μια ντουφεκια. Την αλλη μερα οι εφημεριδες εγραψαν για κατι μακαβριο. Αυτοκτονια κυνηγου, οικογενειαρχη, με καλη υποληψη στην κοινωνια. Δικαστικος υπαλληλος. Δικαστης.

Μπροστα μου περασε με δυναμη ένα αγριογουρουνο, καλπασε πανω στην ασφαλτο κ τραβηξε για το βουνο.

Εγιναν εκλογες. 300 κ ενας αρχηγος. Ο κοσμος πανηγυρισε στις πλατειες κ μετα σβησαν τα φωτα. Οπως παντα. Για τεσσερα χρονια, μεχρι να ξαναναψουν τα φωτα μετα από τεσσερα χρονια.

-Ξυπνα Γιαννη!

-Τι θελεις; Γιατι με ξυπνησες; Εβλεπα την Τζουλια, το εκανε με τεσσερις, με ξυπνησες πανω στο καλυτερο.

-Ξυπνα! Αναψαν τα φωτα. Εχουμε εκλογες. Παμε να ψηφισουμε τον νέο σωσια μας.

-Καλα. Πηγαινε κ ερχομαι.

-Θα παω. Αλλα μην ξανακοιμηθεις. Η ψηφος σου είναι σημαντικη.

-Καλα. Θα παω. Μην ανησυχεις.

Εφυγε ο φιλος του Γιαννη, να παει να ψηφισει κ ο Γιαννης γυρισε πλευρο κ συνεχισε το εργο του, εκει που ειχε μεινει. Σαπιζουμε,

Ανθρωπινες κοινωνιες. Σκοταδι μεσα σε σκοταδι. Ενα ολομαυρο βιβλιο,

Κοιταζω τα ματια των παιδιων κ εκπλησσομαι,

Κοιταζω τα ματια των μεγαλων κ με πιανει φοβος. Δεν είναι ότι γερνούν,

εχουν μεσα τους, ερειπια.

Κοιταζω τα ματια των παιδιων κ εκπλησσομαι. Σοφία, λαχταρα για ζωη,

ζωντάνια, Ερωτας. Ανθρωπινες κοινωνιες: Ενας Ερωτας μεσα σε νεκροταφεια. Σαπιζουμε