το παιχνιδι

σιγουρα εκει εξω παίζονται παιχνιδια μεταξυ των ανθρωπων πολυ βρωμικα.

Η κριση που περνάμε ειναι ενα παιχνιδι, ενα πολυ βρωμικο παιχνιδι. Παιζονται παιχνιδια στις πλατες των λαων απο ολες τις κυβερνησεις του κοσμου. Βεβαια θα το εχεις καταλαβει οτι η πλειοψηφία των κυβερνησεων του κοσμου ειναι ολες πουλημενες σε συμφεροντα. Παιζονται παιχνιδια στη πλατη σου για τα φυτοφαρμακα, τα χημικα λιπασματα, τα φαρμακα σου.

Ολη η γη ειναι μια τσοχα του κουμ-καν.

εδω πανω εχουν χαθει πολλες ζωες, εχουν μπατιρίσει ανθρωποι, εχουν αυτοκτονησει, εχουν δολοφονηθει, εχουν απειληθεί.

Εκει εξω ειναι ενα πολυ βρωμικο παιχνιδι που ολοι το καταλαβαινουμε, ολοι το καταριόμαστε κ ολοι το υποστηριζουμε. Στο κοσμο που ζουμε τιποτε δεν γινεται απο μονο του,

ολα συμβαινουν επειδη πρεπει να συμβουν. Αν πιστευεις σε παραμυθια κ θαυματα καιρος να κατεβεις απο την φανταστικη βασιλικη αμαξα που ταξιδευεις. Ολα συμβαινουν επειδη ολοι συμμετέχουμε σε αυτο το παιχνιδι,

ειμαστε οι συμπαιχτες αυτου του παιχνιδιου. Οπως το καθε μοριο του νερου συμμετεχει στο φαινομενο βροχη, ετσι κ το καθε ατομο συμμετεχει στην απανθρωπη κοινωνια που ζουμε ολοι μας.

-Ειναι απανθρωπη η κοινωνια μας;

Σε αυτο το ερωτημα, ενας αντικειμενικός παρατηρητης θα γελασει, γιατι αυτο το ερωτημα ειναι αυταπόδειχτο απο μονο του, λιγο να το ψαξεις με τις ευαισθητες χορδες σου,

θα ακουσεις μια μελαγχολική μουσικη, ενα πενθιμο εμβατηριο,

για τον αδικο χαμο του ανθρωπιστη,

που το πορτρέτο του δεν ειναι κρεμασμένο σε μια κομμουνιστική εφημεριδα,

αλλα ειναι αναρτημένο διπλα στην εικονα του Χριστου, ακριβως διπλα απο την εισοδο του ιερου. Κατι σαν κηδεια. Ολες οι εικονες των αγιων αναφερονται για ατομα που εχουν πεθανει. Οσο ειναι ζωντανος ο ιδιος ειναι μια κινητη εκκλησια. Οταν πεθανει προσκυνάς μια αναμνηση.

Το παιχνιδι εκει εξω ειναι πολυ βρωμικο, κ ολοι μας συμμετεχουμε σε αυτο το απανθρωπο παιχνιδι.

Υπαρχουν πολλοι τροποι για να αλλαξεις αυτη η κατασταση, οπως να αλλαξεις κυβερνηση, να αλλαξεις χωρα, να αλλαξεις το σπιτι σου, να αλλαξεις τον φιλο σου, να αλλαξεις καθεστώς, να αλλαξεις θρησκεια. Το προβλημα μοιαζει οτι αν αλλαξω κατι, τοτε αυτο το κατι θα μπορεσει να με γεμισει ανθρωπισμο. Εκει εξω υπαρχει οτι ποθει η ψυχη σου για να το χρησιμοποιησεις σαν βοηθο. Ειναι θεμα γουστου.

Το παιχνιδι θα συνεχισει να παιζεται οπως παιζεται, ισως λιγο πιο σκληρο ή πιο μαλακο κ αυτο δεν εχει καμια σημασια μεχρι να μαθεις απο τα λαθη σου. Οι ανθρωποι παντα κανουν το ιδιο λαθος ξανα κ ξανα. Ο λογος που γινεται αυτο ειναι επειδη το μυαλό μας ειναι ενας μηχανισμος παρελθοντος, ειναι μια μνημη που δεν εχει ψυχη. Θα πρεπει κατα καποιον τροπο να βαλεις το μυαλο στην ακρη. Ετσι με αυτο τον τροπο δεν θα κανεις τα ιδια λαθη αλλα παντα καινουργια λαθη, θα αποκτησουν τα λαθη σου πρωτοτυπία. Κανεις καποιο λαθος κ μετα βλεπεις το λαθος κ προχωρας . Κ μετα αντιμετωπιζεις ενα καινουριο λαθος που ποτε πριν δεν ειχες αντιμετωπισει. Ειναι ο μονος τροπος να μαθουμε. Μην επαναλαμβανεις παντα το ιδιο λαθος, βρες καινουργια λαθη κ μαθε απο αυτα.

Ετσι προχωρα ο ανθρωπος. Μοιαζει με εμπειρια, ομως δεν ειναι εμπειρία. Εμπειρία ειναι οταν γινομαι εξπερ σε ενα κ μονο λαθος που κανω συνεχεια. Η εμπειρια δεν ειναι καθολου προχωρημα, ισα ισα ειναι σκαλωμα. Κοιταξε ολους τους ηλικιωμένους που ειναι γυρω σου. Βλεπεις καμια σοφια εκει μεσα; Τιποτε, ειναι χαμενοι, ισως κ περισσοτερο απο σενα που εισαι νεος.

Το παιχνιδι εκει εξω ειναι πολυ βρωμικο. Εχουμε γινει πολυ εμπειροι στην βρωμιά, εχουμε γινει εξπερτ, ξανα κ ξανα το ιδιο λαθος. Ο τροπος για να προχωρησουμε ειναι μονο να βρουμε καινουρια λαθη. Αυτο σημαινει να βαλουμε το μυαλο-το παρελθον- σε μια μερια κ να ρισκαρουμε καινουριες προκλησεις στη ζωη μας. Να ψαξουμε καινουριους δρομους, να κανουμε νεα λαθη.

Σκαλωσαμε. Εδω κ 200 χρονια συνεχιζουμε να παιζουμε το ιδιο παιχνιδι που λεγεται οικονομικη εκμετάλλευση. Ας προχωρησουμε λιγο πιο κατω να δουμε τι μας επιφυλάσσει η νεα ζωη. Ειναι ρισκο. Μονο ετσι προχωρουμε. Ρισκαροντας.

να περνατε ολοι ομορφα