νεα εποχη

ο ανακριτης κοιταξε τους δυο αυτοχειρες. Πιασμενοι χερι χερι μεχρι την αιωνιότητα. Ειχαν παρει μεγαλη δοση ηρεμιστικων της γνωστης γερμανικης εταιριας μπαγιερ. Ο θανατος τους ηταν ηρεμος ειπε ο ανακριτης στους δημοσιογραφους που μαζευτηκαν γυρω του. Ειχαν μείνει μεσα στη γερμανικη βουλη μεχρι αργα κ συζητουσαν το θεμα της ελλαδας. Σε ιδιόχειρο σημειωμα που αφησαν εξηγουσαν τον σκοπο της πραξης τους. Ζητώ απο ολους ενα μεγαλο συγνωμη, εκλεινε η επιστολη που αφησαν σαν παρακαταθηκη στις μελουμενες γενιες. Η καγκελαριος κ ο υπουργος οικονομιας της γερμανιας ηταν παρελθον. Ονομαστηκαν διαφορες αουτομπακ με το ονομα τους κ φιλοτεχνήθηκαν αγαλματα που διακοσμουσαν τες πλάτζ (πλατειες) της γερμανιας.

Η ελλαδα κουτσα στραβα συνεχισε τον δρομο της, η εγχώρια αντιπολιτευση οπως παντα γερμανικοτερη του γερμανου, η πολιτικη οπως παντα πονηρη, υπουλη, ετοιμη να κατασπαραξει τον αντιπαλο κ να αναρριχηθεί αυτη στο θοκο της κυβερνησης. Φαινεται οτι ο θοκος εχει μελι κ τραβα τοσους δικηγόρους στα ανωτατα αξιωματα του κρατους. Οι πελατες τους τωρα ειναι ολος ο ελληνικος λαος, ειναι κ ενας τροπος να διαφημισεις το ονομα σου.

Αυτες οι αυτοκτονιες των απελπισμενων ελληνων, ολες αυτες οι πτωχευσεις στο ονομα καποιου αψυχου ευρω, στο ονομα καποιας τραπεζας, ολες αυτες οι αυτοκτονιες ξεχαστηκαν. Ο δρομος ξαναπήρε την συνηθισμενη του πορεια. Οι πολιτικοι να ειναι οι πιο πατριωτες οπως παντα, οι δημοσιογραφοι να σκυβουν τον κεφαλι στους εργοδοτες του. Αναρωτηθηκες ποτε οτι πουλας τον εαυτο σου καθημερινα σε αυτους; Στους εργοδοτες! Αγοραζουν τον χρονο σου κ μεσα σε αυτο τον χρονο εισαι υποχρεος να τους υπακους. Οταν πηγαινεις σπιτι σου παίρνεις μαζι σου κ τα προβληματα της δουλειας σου,

κ αν καταφερεις να κοιμηθεις,

στον υπνο σου τα ονειρα σου ειναι τοσο εφιαλτικα, που αν δεν βλεπεις την γυναικα σου βλεπεις το αφεντικο σου που σου πινει το αιμα.

κ στο τελος ολα αυτα που εφτιαξες θα ελθει ο χρονο κ θα τα σαρωσει, κ στην θεση τους θα βαλει αλλα, απο αλλους δουλους,

που ονομαστηκαν πολιτες για λογους ευθιξίας. Ζουμε την εποχη που οι λεξεις αλλαζουν καθημερινα νοημα.

Να φανταζεσαι την ζωη, τις κοινωνιες των ανθρωπων σαν τον καιρο, σαν συννεφα στον ουρανο. Σημερα ειναι ξαστερια, μετα απο λιγο συννεφιάζει κ πιανει δυνατη μπορα, μετα ο καιρος ξανακαθαριζει, κ το φεγγαρι εμφανιζεται να ανεβαινει πισω απο το βουνο κ κάθεσαι κ το βλεπεις μαζι με την αγαπημενη σου κ της σφίγγεις το χερι, λεγοντας της με τα ματια σου:

ειμαστε μαζι, σε αγαπω.

Δεν ξερω ,η ζωη μας αποτελείται απο απλα πραγμτα, ομως δυσκολευουμε την ζωη μας κανοντας την ανυποφορη. Θα μπορουσαμε εμεις οι ανθρωποι να ζουσαμε ομορφα, ειναι ενα παραδεισος η γη μας,

να τρως καρπουζι κατω απο το πευκο διπλα στο κυμα,

να κανεις φλερτ το βραδυ, στο μπαρακι καποιου νησιου στην απεναντι μουναρα,

να σου λεει ναι,

κ συ να πετας στα συννεφα,

να κρατας το χερι του παιδιου, κ το παιδι να νιωθει ασφάλεια,

να παίρνεις 4 απο τα 10 στο διαγωνιμσα- που προσπαθησες πολυ, διαβασες πολυ-,

κ το δακρυ σου να τρεχει στο μαγουλο σου χωρις να το θελεις,

να χαμογελας με ενα αστειο με τον Πόμπο,

να κοιμασε σαν αγγελουδι μετα απο μια ομορφη μερα στην θαλασσα,

να ακους τα τζιτζικια, να περνάς διπλα απο μια ελια, κ αυτο, το τζιτζικι, να τρομαζει κ να φευγει στην διπλανη ελια φωναζοντας τσιριχτά κ ταυτοχρονα κατουρώντας σε.

ολα αυτα συμβαινουν πανω στη γη. Απιθανο. Σε ενα πλανητη τοσο ζωντανο,

αναμεσα σε νεκρα αστερια γυρω μας,

σαν ενας Χριστος που σε εχει στην αγκαλια Του κ σου χαιδευθει τα μαλλια. Ειναι ομορφη η ζωη μας. Ομως εμεις αλλου τυρβαζουμε, κ το πιο σημαντικο καταστρεφουμε ασυστολα αυτο τον πλανητη με καθε τροπο. Να φτιαξουμε καμια κριση, κανενα κρακ στο χρηματιστήριο, να κυνηγησουμε ζωα, να τα σκοτωσουμε σαν χομπι, να κατακτήσουμε αλλες χωρες, να υποδουλώσουμε λαους, να φυτεψουμε «Π» σε αλανες, να τις περιφραξουμε, να ριξουμε μεσα 22 ανθρωπους κ μια μπαλα, κ να τους πουμε να τρεχουν να βαλουν κατω απο τα «Π»την μπαλα με σκοπο να παρουν το πρωταθλημα κ να ελθουν πρωτοι,

κ να μας φαει ολη την ζωη μας,

σαν σαρακι ξυλου.

Η κριση με τον ενα κ αλλο τροπο θα περασει κ θα φερουμε αλλα στην θεση της. Σκεφτου την ζωη σου μεχρι τωρα κ δες ποσα ασκοπα εχεις περασει χωρις λογο, τοσος πονος που σκορπα ο ενας στον αλλο χωρις λογο.

Πηραμε την ζωη μας λαθος. Δεν υπαρχει ομως τροπος να την αλλαξεις απεξω. Ειναι μια καθαρα μοναχικη πορεια,

ο δρομος του Κοσμου περνά απο την καρδια του καθενα μας.

να εχετε μια ομορφη βδομαδα.