στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
αυτοι που παραγουν την βια θελουν να την καταστείλουν.
ειναι λιγο οξύμωρο σχημα.
η τρομοκρατια ειναι ενας μακρύς καταλογος εγκληματων,
πολυ μακρυς,
ο αθλιος πολεμος του Βιετναμ,
τα κατα συρροή αμερικανοπνευστα πραξικοπηματα,
το πραξικοπημα κ η διαλυση της Κυπρου,
ο ελληνικος εμφυλιος πολεμος,
η διαλυση του Ιρακ,
η διαλυση της Γιουγκοσλαβιας, της Τσεχοσλοβακιας,
η διαλυση της Λιβυης, του Αφχανισταν, της Ουκρανιας, της Συριας, του Λιβανου,
το Παλαιστινιακό,
οι 3 χιλιαδες πολεμοι αλληλοσκοτωματος μεταξυ μας, μεσα σε 2 χιλιαδες χρονια.
Ο κοσμος ενα καζανι που βραζει,
ενας κοσμος που ψαχνει να βρει το δρομο του, με μισος ο ενας στον αλλο, με σκοτωμα ο ενας στον αλλο, με εκδίκηση ο ενας στο αλλο. Δεν παει αλλο. Ειναι καιρος να καθησουμε ολα τα κρατη του κοσμου κ να συζητησουμε, οχι στη βαση των περισσοτερων μετρων ασφαλειας, αλλα στο μεγαλο ρισκο της εμπιστοσυνης ο ενας στον αλλο. Τα μετρα αστυνόμευσης δεν λυνουν τιποτε. Το προβλήμα εναι εκει κ περιμενει μια νεα ευκαιρια να κανει την εκρηξη του. Ειναι καιρος να κοιταξουμε το σπιτι μας, την Γη μας,
οχι με κριτήρια ποιος κερδιζει κ ποιος χανει, αλλα με κριτήρια: ολοι κερδιζουν.
Σκοτωσαμε το μπιν λαντεν, τον σανταμ, τον κανταφι, κ ο Ασσαντ στη Συρια ειναι σχεδον στη κρεμαλα, ,
κ το κακο ολο κ θερευει.
Το ανθρωπινο ειδος ηλθε ο καιρος που πρεπει να σοβαρευτει, κ το οφείλουμε στους 10,000 αυτοχειρες ελληνες, που εβαλαν την κανη στο κεφαλι τους κ αυτοκτονησαν λογω κρισης. Το δίκιο του ισχυροτερου απετυχε σαν θεσμος. Ο δρομος του Νταή, απο οποια πλευρα κ αν το δεις, ειναι ο δρομος της μαφιας, ο ανταγωνισμος πρεπει να εκλείψει σαν τροπος ζωης, κ στη θεση του να βαλουμε το:
η δικη μου η αναπτυξη προυποθεση για την δικη σου αναπτυξη.
Απεχουμε πολυ ομως απο το να βαλουμε τα θεμελια του νεου, πιο ανθρωπινου κοσμου. Μεχρι τοτε, η βια, θα εχει την δικη της μακαβρια λογικη: οδοντος αντι οδοντος.
Ετσι κ αλλιως απο το στομα του Χριστου ειπωθηκαν τρεις λεξεις:
οτι σπερνεις θεριζεις.
Που κ που ρίχνε μια ματια μεσα σου. Οταν εχεις ζόρια, οταν ολα γυρω σου εχουν ισοπεδωθεί, οταν πουθενα δεν υπαρχει λιγο φως, τοτε,
ριχνε μια ματια μεσα σου. Εκει μεσα κατοικεί η αγαπη κ μονον η αγαπη,
γιατι πως αλλιως να μπορει να λειτουργησει το σωμα σου;
Θελει συνεργασια μεταξυ των κυττάρων σου, των εκατομμυριων κυταρων που σε αποτελουν, θελει απόλυτη συνεργασια μεταξυ τους για να μπορει να λειτουργει κ να υπαρχει, κ ονομαζεται αγαπη. Εισαι αγαπη. Το ιδιο μοτιβο της αγαπης επεκτείνεται κ γυρω σου, στη φυση, στο οξυγόνο, στο νερο, παντου. Ας ειναι ο δρομος του ανθρωπου γεματος ομορφια κ αγαπη.
Θα περιδιαβείς σε καμενες εκτασεις,
θα μοιαζεις με μαζοχιστη που του αρεσει ο πονος. Ομως οτι κ να κανεις, οσο κ να αυτοβασανιστεις, οσο κ να βασανιζεις τους αλλους- ολα αυτα τα σαδιστικα κολπα-
θα σπασουν τα μουτρα τους στον φρουριο της αγαπης. Αργα η γρηγορα θα συμβει,
δεν ειναι μια κατασταση που θα πρεπει να φτασεις . Εισαι αυτος, δεμενος χειροπόδαρα με αυτην, οτι κ να κανεις .
