Λεμεσός, διηγημα για παιδια

μπροστα η θαλασσα, καπου στα δεξια οι αγγλικες βασεις,

κατι αρχαια απομεινάρια λιγο πιο κει- μεσα στις αγγλικες βασεις- ενος σπουδαιου πολιτισμου, ενα αρχαιο θεατρο διπλα στη θαλασσα. Πισω μας το βουνο Τροοδος, κ αναμεσα τους οι κατοικοι αυτης της πολης. Στατιστικα ειναι η δευτερη μεγαλη πολης της Κυπρου μας.

Στα ανατολικα της Λεμεσου η Αμαθούντα. Η αρχαια πολη- λιμανι εχει θαμμένα τα κοκκαλα του βασιλια της Σαλαμινας Ονησιλου,ο οποιος σκοτωθηκε σε μαχη κατα των περσων.

Στα δυτικα της Λεμεσου, το αρχαιο βασιλειον του Κούριου. Ενα σπουδαιο βασιλειο.

Παιδιά, θα ηθελα να σας αναφερω οτι πριν απο μας, εδω πανω σε αυτη την γη, ηταν αλλοι ανθρωποι,

κ οτι θα φυγουμε κ μεις. Ετσι να εχετε κατα νουν οτι εδω ειμαστε προσωρινά, κατι σαν ενοικιαστές του χώρου,

κ αυτο το σπιτι –που ονομαζεται Κυπρος-

θα πρεπει να το δωσουμε στους επομενους. Ο θανατος δεν ειναι κατι κακο, ουτε καλο βεβαια. Ο θανατος απλά Ειναι, Υπαρχει, ειναι ενα Γεγονος που απλα καταγραφουμε. Ενα αλλο γεγονος που θα ηθελα να σας πω, παιδιά μου, ειναι οτι επισης εσεις που τωρα είστε παιδια, αυριο θα μεγαλώσετε κ θα γεράσετε, δεν θα μπορείτε να παρετε τα ποδια σας,

κ θα ελθει μια στιγμη που θα ξαναγυρισουμε στην αγκαλια του Θεου,

απο κει δηλαδη που ξεκινησαμε κ ηλθαμε εδω πανω σαν ανθρωποι. Καναμε ενα μεγαλο κυκλικο ταξιδι κ γυρισαμε ξανα στον τοπο που ξεκινησαμε.

Σιγουρα στην φυσική σας ειπαν οτι η γη μας ειναι στρογγυλή, κ οτι αν καποιος αρχισει κ περπατα πανω της, με την ιδια παντα κατευθυνση, θα ξαναελθει στο σημειο που αρχισε το ταξιδι του.

Ξεκινησα το ταξιδι μου να γραψω μια ιστορια για την Λεμεσο μας, για την ομορφη Λεμεσο μας κ με επήρε απο το χερι ο Θεός Κύκλος κ μου ειπε ολα αυτα που σας ειπα πριν.

Ποιος ειναι ο θεός Κυκλος; Κ γιατι δεν σας ειπαν τιποτε στο σχολειο, οτι υπαρχει ενας θεός που τον λενε Κυκλο, κ οτι ολα ειναι Κυκλος, ξανα κ ξανα μια ανακυκλωση,

οπως η βροχουλα που γίνεται ποταμακι, πηγαινει στη θαλασσα, μετα ξαναανεβαινει στον ουρανο σαν συνεφακι κ μετα ξανα πάλι βροχουλα κ ποταμακι. Κ με αυτο τον τροπο ποτιζει τα δεντρα ,τα ζωα , τα λουλουδια, εμας τους ανθρωπους, κ δεν ρωτά αν ειμαστε μαυροι , ασπροι, κιτρινοι. Δεν την ενδιαφερει το χρωμα του δερματος. Οταν πεφτει, πεφτει για ολους,

κ δεν ζητα καθολου φόρο κ λεφτά για να σε ξεδιψασει. Μονο οι ανθρωποι εχουν το παρε δωσε με τα λεφτα. Ειναι ενας τροπος για να ανταλλάσουν αγαθα μεταξυ τους. Στα παλια τα χρονια οι ανθρωποι ανταλλασαν προιοντα μεταξυ τους. Αργοτερα, για πιο ευκολία, εφεύραν τα λεφτα για να μπορουν να ανταλλασουν προιοντα πιο ευκολα μεταξυ τους. Βεβαια, στους καιρους μας, στους καιρους του χρηματος για το χρημα, ολα αυτα εχουν χασει την αξια τους κ το χρημα εχει γινει ο υπερτατος θεος. Ομως ο υπερτατος θεος δεν ειναι το χρημα αλλα ο θεός Κυκλος. Τιποτε δεν θα μεινει για παντα δικο μας,

ολα θα επιστρεψουν απο κει που ξεκινησαν. Ολα.

Ομορφη η Λεμεσος, χαίρεσαι τις χάρες της κ περνάς ομορφα την ζωη σου, κ αυτοι που θα ελθουν μετα απο μας θα πρεπει να την βρουν ακομα πιο ομορφη , κ πιο ανθρωπινη απο τωρα. Αυτο εξαρτάτε απο ολους μας. Θα σου κανει εντυπωση αλλα δεν εξαρτάται απο τους πολιτικους, οι πολιτικοι δεν αφηνουν ποτέ τον κοσμο καλυτερο. Ειναι οπως ο δασκαλος που σε κτυπα για να μαθεις γραμματα,

ειναι σαν να κτυπας ενα φυτο για να ανθισει. Το φυτο θα ανθισει μονο οταν αυτο θελει. Αν το βιάσεις να ανθισει θα πεθανει, χωρις ποτέ να ανθισει. Ολα θελουν την ωρα τους, ακομα κ η σοφία θελει την ωρα της. Εχει τον δικος της Κυκλο. Ολα ειναι κυκλος. Οταν με τα πολλα ο ανθρωπος θα κανει τον κυκλο της σοφιας του, θα φτασει στο ιδιο σημειο απο οταν ξεκινησε.

Ναι, ειναι παραξενος ο κοσμος μας. Ομως μεσα σου κρυβεις ενα λουλουδι που θα πρεπει να ανθισει. Τωρα εισαι σπορος, ομως μεσα στον σπορο υπαρχει ενα ομορφο λουλουδι που τωρα δεν το βλεπεις. Πρεπει να εχεις μεγαλη φαντασια για να δεις την κρυμμένη ομορφια σε ολα.

Αλλά ας πιουμε ενα ποτηρακι κρασι στη γιορτη του κρασιου εδω στη Λεμεσο. Να κ ο θείος Διονυσος, ο θεός του κρασιου. Ο Θεός Διόνυσος δεν ειναι ολυμπιος θεός κ πιθανον δεν εχει την δυναμη που εχουν οι ολυμπιοι θεοι, αλλα εχει κ αυτος ενα χαρακτηριστικό πολυ σημαντικο, ειναι παντα νεος, ενα αιώνιος εφηβος

-Εις υγειαν της ομορφης Λεμεσου. Ο αιωνιος εφηφος.

Ομως θα σου κανει εντυπωση οτι οσο ο ανθρωπος μεγαλωνει, τοσο αποκτά περισσοτερη σοφια,

κ πραγματα κ καταστασεις, που πριν θεωρουσες ασημαντες, τωρα παρουσιαζουν μεγαλη σημασια. Πριν δεν τα εβλεπες γιατι πιθανον φοραγες γυαλιά πολυ σκουρα. Φόραγες γυαλια χρωματιστα κ τα εβλεπες ολα χρωματισμένα. Στην πραγματικότητα ομως ολα ηταν οπως πρεπει να ηταν, μονο εσυ τα εβλεπες χρωματιστά γιατι φοραγες διαφορων ειδων χρωματιστα γυαλια.

Η ζωη μας ειναι μια συνέχεια. Αν εχεις όμορφα νιάτα θα εχεις κ ομορφα γηρατειά. Αν τα νιάτα ειναι ασχημα ειναι ασχημα κ τα γηρατεια. Αγαπην εδωσες αγαπη θα παρεις. Ολα ειναι αγαπη. Η αγαπη δεν ειναι θεος, κ δεν εχει αναγκη κανενος θεου, ουτε μπορει να την μαθεις, κ δεν υπαρχει τροπος να την ξεχασεις. Η αγαπη δεν ειναι φως,

γιατι κ το φως, ο ηλιος μας, καποτε θα κανει κ αυτος τον κυκλο του κ θα φυγει κ αυτος.

Η αγαπη δεν ειναι ουτε φως, ουτε νυχτα. Ειναι. Ολα ειναι Ειναι.

Το καρναβάλι, η παρελαση με τον βασιλια καρναβαλο στη Λεμεσο μολις ειχε περασει. Περπατησε λιγο στην παραλια μονος του. Το κυμα ηταν το μονο που ακουγοταν. Ξερεις, οταν ο ηχος ειναι πολυ δυνατος, πολυ ζωηρός, τοτε οταν ειναι απολυτη ησυχία εκτιμας την αξια της απαλης σιωπης. Ειναι οπως τα μικρα παιδια στο σπιτι, που ολη μερα κανουν φασαρια κ μολις κοιμηθουν εχει τοση ησυχια, που τοτε παίρνεις ενα βιβλιο στο χερι για να διαβασεις. Ετσι ειναι η ζωη μας, γεματη αντιθεσεις,

το αντιθετο του, δινει αξια στο αντιθετο του, σαν

να υπαρχει το ενα για το αλλο, σαν να το ενα δεν κανει χωρίς το αλλο.

Εκατσε λιγο εκει στην ακρη του κυματος, κ αυτο, το κυμα, σιγοτραγουδουσε, σαν να τραγουδουσε ο Μαριος Τοκας,

Κοιταξα την θαλασσα. Τοσο απεραντη, που τελειωνει κ που αρχιζει; Ποιος μπορει να την κατέχει; Τυχεροι οι λαοι που εχουν θαλασσα. Ευλογια. Εμεις την εχουμε γυρω μας, κ η Λεμεσος διπλα της, κοιμαται μαζι της, σαν μια ερωμενη.

Δυσκολοι οι καιροι που περνά το ανθρωπινο ειδος, σαν μια “Αννουλα του χιονιά”.

Aρχισα να τραγουδαω...αχ Αννουλα του χιονια...μιλά για ενα φανταρο που αναζητα την αγαπημένη του, κ μετα ερχονται τα περιστερια στον υπνο του κ του λενε να παει στην αγαπημενη του. Τα περιστερια εχουν το συμβολο της ειρηνης, της ομορφιας, ηταν το πετούμενο που εστειλε ο Νωε μεσα απο την Κιβωτο για να παει να του φερει μήνυμα αν ο κατακλυσμος τελειωσε. Το περιστερι γυρισε με ενα κλαδι ελιας, σημαδι οτι βρηκε ξηρα για να προσαραξη η κιβωτος με ολα τα ζωα του κοσμου μεσα της, να προσαραξη η Ζωη καπου κ να ξαναρχισει να ζει.

Προσαράξαμε πανω σε μια μικρη μυτούλα γης, σε ενα νησι, εκει μας ελαχε να γεννηθουμε, μας εφερε η θαλλασα,

ενας λαος, οπως ενα αρωμα,

που αυτο απο καπου αναβλύζει, μπορει απο μια γυναικα. Το ιδιο αρωμα που αναβλυζουν ολα. Το αρωμα της αγαπης, κ δεν μπορει να γινει κατι με αυτην,

ειναι σαν να αγκαλιαζεις την θαλασσα. Αραγες αισθανεται κατι αυτη; Αραγες με αγαπα το ταιρι μου; Ολοι οι ερωτευμενοι παντα αναρωτιούνται ο ενας για τον αλλο: Με αγαπα;

Αυτη, η θαλασσα, σαν να ακουγε το συλλογισμό μου κ συνεχισε να τραγουδα με τα κυματα της, αυτη τη φορα ενα αλλο τραγουδακι του Μαριου Τοκα: “Το σημαδι”. Αρχισα να το σιγοτραγουδω κ χωρις να το θελω εσκυψα κ την φιλησα,

κ αυτή, εκανε πισω, σαν να ντραπηκε, κ το επομενοι κυμα ηλθε κ μου μουσκεψε τα παπουτσια μου.

στην ομορφη Λεμεσο μας. Αιωνιος εφηβος.

μετα τιμης ενας Λευκωσιατης.

να εχετε ολοι μια ομορφη μερα. με εκτίμηση κριστοφ