ευχαριστιες

αγαπητε Συνδεσμε Μικρασιατων Κυπρου,

αγαπητη προεδρε του Συνδεσμου, κυρια Μονα Σαββιδου Θεοδουλου,

ελαβα το γραμμα σας με το Βιβλιο: «Κυπρος, Καταφυγιο Μικρασιατων Προσφυγων», κ ως επισης κ το διπλωμα συμμετοχης μου στον διαγωνισμο με το διηγημα μου: Προσφυγες της γης.

Ευχαριστω.

Αυτα ειναι τα τυπικα, το πρωτοκολλο . Θα ηθελα να σας χαιρετήσω κ να σας ευχαριστήσω με κατι που εγραψα.

Εγραψα στην αρχη «τα τυπικα», κ «το πρωτοκολλο», ετσι για να αρχισουμε την συζητηση, να ελθουμε σε επαφη ο ενας με τον αλλο, οπως κ «το προσφυγικο», για να ελθουμε σε επαφη. Ειναι οι αφορμες για να κοιταξουμε ο ενας τον αλλο, να ερευνησουμε ο ενας τον αλλο. Ο ερωτας ειναι κ αυτος μια αφορμη,

στο μεγαλο σχεδιο που ονομαζεται: Ανθρωπος,

που δεν εχει τελειωσει ακομα. Μαλλον δεν εχει αρχισει καν. Η ιστορια Ανθρωπος βρισκεται στο εναρκτήριο σταδιο,

ο διαιτητης εχει σφυρίξει, την εναρξη, εδω κ ωρα,

κ ολοι οι παικτες κοιταζονται μεταξυ τους , σαν να ρωτουν: τι ηλθα να κανω εδω κατω στον κοσμο, στην Γη μας;

Τι ηλθα να κανω εδω κατω;

Το ερωτημα πλανιεται σαν φαντασμα πανω απο τις πόλεις των ανθρωπων,

που βρισκουν καταφυγια, σε αγκαλιες, σε κουβεντες, σε διαπληκτισμους, ακομα κ σε πολεμους μεταξυ μας, σε σκοτωμους , σε προσφυγες, κλπ.

Ο διαιτητης σφυριξε,

κ οι παικτες μεσα στο γηπεδο κοιταζονται μεταξυ τους ακινητοι, σαν να φοβουνται, σαν να δεν τολμουν. Το ποδι τους αιωρείται στο κενο κ δεν τολμουν να το πατησουν για

να ξεκινησει το ταξιδι.

υστερογραφο: αργα ή γρηγορα το ταξιδι Ανθρωπος θα ξεκινησει.

Μου αρεσει να γραφω. Μπηκα στο ιντερνετ, ειδα για τον διαγωνισμο κ αρχισα να γραφω: «προσφυγες της γης»,

ηταν μια αφορμη να σε ψαξω, να σε ψαχουλεψω, να σε εξερευνησω, να σε μαθω.

Εχω στα χερια μου το βιβλιο σας που μου στειλατε,

οπως λεει κ ο Ριτσος: “θα με βρεις πισω απο πραγματα”

πισω απο τα πραγματα ειναι κρυμμένος ο ανθρωπος. Ψαξε να με βρεις.

Το νόημα της απλότητας - Γιάννης Ρίτσος

Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε·

αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα,

θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου,

θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας.

Το αυγουστιάτικο φεγγάρι γυαλίζει στην κουζίνα

σα γανωμένο τεντζέρι (γι’ αυτό που σας λέω γίνεται έτσι)

φωτίζει τ’ άδειο σπίτι και τη γονατισμένη σιωπή του σπιτιού –

πάντα η σιωπή μένει γονατισμένη.

Η κάθε λέξη είναι μια έξοδος

για μια συνάντηση, πολλές φορές ματαιωμένη,

και τότε είναι μια λέξη αληθινή, σαν επιμένει στη συνάντηση.

Γιάννης Ρίτσος
«Το νόημα της απλότητας»
Παρενθέσεις, (1946-1947)

ευχομαι θερμα στο Συνδεσμο σας οτι το καλυτερο, κ σε σας προσωπικα κυρια Μονα Σαββιδη Θεοδουλου η ομορφια παντα να σας περιβαλλει .

με εκτιμηση κριστοφ