προσφυγικό

Θα μπορουσε ο ανθρωπος να ζησει αγαπημενα κ ομορφα;

Η απαντηση που ειναι μεσα σε ολα τα θρησκευτικα βιβλια,

δεν εχει καμια πρακτικη σημασια στην πραξη. Ετσι ειναι μια θεωρητική ιδεα καποιου Χριστου, καποιου Βουδα, καποιου Μωαμεθ,

απλα για να περνάμε την ωρα μας μεσα σε ναους. Εξω απο τους ναους γινεται το ελα να δεις,

απο εκμετάλλευση συνανθρωπου,

μεχρι την εξολόθρευση του,

σαν καποιο εμποδιο που βρισκεται στον δρομο μας κ δεν μας αφηνει να προχωρησουμε. Οτι γινετα εκει εξω δεν εχει καμια σχεση με τα θρησκευτικα βιβλια- που ολα μιλουν για την αγαπη-

εχει σχεση με την βια, την απαξίωση του ανθρωπου. Με λιγα λογια την ζωωδη του πλευρα.

Η αγαπη ειναι ο τροπος που υπαρχει ο κοσμος. Αγαπη σημαινει δινω χωρις να απαιτω να παρω. Ειναι απόλυτο δόσιμο,

μοιαζει η αγαπη με εναν ηλιο που συνεχως δινει χωρις να εχει αναγκη να παρει. Εσυ μπορει να σκοτώνεσαι στα πεδια των μαχων,

αλλα εκεινος συνεχιζει να αστράφτει πανω στις κανες των οπλων.

Πολύς πολεμος εχει πεσει στην γη μας. Συμφωνα με τα ΜΜΕ ολα ειναι καταστροφη. Τιποτε το καλο δεν υπαρχει στον κοσμο, κρυβουν επιμελως την ομορφια.

Αγαπη ειναι η ενδογενής... ειναι η μπαταρια μας, η ενεργεια μας. Ο Τεσλα ειχε κανει πειραματα με την μετάδοση ρεύματος χωρις καλωδια. Θα ειχες μια κεραια πανω στο σπιτι σου, πανω στο αυτοκινητο σου, πανω σου, που θα έπαιρνες την ενεργεια που θα σου εστελνε ασύρματα ο Τεσλα. Ηταν πολυ κοντα να το καταφερει αλλα τον σταματησε το αφεντικο του που τον χρηματοδοτούσε, γιατι αν πετυχαινε, ολος ο κοσμος θα ειχε τζαμπα ενεργεια.

Αυτο που προσπαθησε ο Τεσλα να καταφερει, το καταφερνει πολυ καλα χωρις προσπαθειες η Αγαπη. Καποιος καπου στο Συμπαν στελνει φωτονια αγαπης κ ετσι το συστημα Γη ζει κ αναπνεει. Οταν παίρνεις το πορτοκάλι κ το τρως, στην πραγματικότητα παίρνεις φως, ηλιο, κ τον τρως, τρως αγαπη.

Η πορεία του ανθρωπινου ειδους μοιαζει τοσο ξεχωριστη,

τοσο αφαιρετικη,

σαν ενας αφηρημένος πινακας ζωγραφικης χωρις τιποτα το καθορισμένο να δειχνει. Απλα γραμμες κ χρωματα πανω σε καποιο καμβα,

σαν κουτσουλιες μιας κοτας.

Τα πραγματα δεν ειναι καθολου ετσι. Δεν ειναι κουτσουλιες, κ για αυτο διαφερουμε απο τα ζωα,

αντιλαμβανόμαστε την Ζωη,

ζω, υπαρχω, αναπνεω, κ το γνωριζω. Οπως γνωριζω οτι θα φυγω σε καποια στιγμη, οτι το φαινομενο ζωης ακολουθείται απο το φαινομενο του θανατου, οτι τιποτα δεν μου ανηκει, οτι χρειαζομαι την φυση, οτι εδω δεν ειμαι κατι το ξεχωριστο, ανεξάρτητο,

αλλα κομμάτι Του.

Ο ανθρωπος θα περασει απο πολλους ατραπους, πολλες φορες θα χαθει,

θα τυφλωθει,

θα πεσει, θα ματωσει. Θα ξαναβρει καποια ιχνη καποιου σπουδαιου πολιτισμου που ισως υπαρχει. Θα ακολουθησει πλατιους λεωφορους που ομως καταληγουν σε αδιεξοδο. Ειναι ομως η μοιρα μας,

δεν υπαρχει κατι το ετοιμο που θα πρεπει να βρουμε για να φτασουμε. Δεν γωριζουμε απολυτως τιποτε, μας το εμαθε ο Σωκρατης, γνωριζω οτι δεν γνωριζω ,κ μαλιστα το μαντειο των Δελφων του εστειλε ευφημων μνεια, τον ανακήρυξε τον πιο εξυπνο, τον πιο σοφο ανθρωπο του κοσμου.

Ψαχουλευουμε ολοι μας στα τυφλα, κ αυτη ειναι η ομορφια, οτι ολα ειναι αγνωστα,

ο δρομος θα πρεπει να δημιουργηθει ξανα κ ξανα. Ισως το πιο σταθερο σημειο , ο φαρος για να βρουμε τον δρομο μας δεν ειναι αλλος απο την αγαπη. Μπορει.

ας ειναι ο δρομος μας οσο γινεται με λιγοτερο πονο.