στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
τον Ναζιμ Χικμετ τον αφησαν κ βγηκε στην λιακαδα για πρωτη μερα- όπως γραφει σε ένα ποιημα του. Αυτό συνεβηκε το ετος 1947, καπου φανταζομαι σε μια φυλακη στην Τουρκια. Ο Ναζιμ Χικμετ, αυτος ο μεγαλος ποιητης, συγγραφεας, τα γραπτα του ηταν γεματα εκρηκτικα κ τον συνελαβαν. Μιλαγε για την αγαπη, τον ερωτα, την ειρηνη, την αδελφοτητα μεταξυ των λαων, μιλαγε για την ομορφια του κοσμου,
κ τον συνελαβαν.
Δεν πηγαινε στην πεπατημενη που βαδιζουμε οι περισσοτεροι. Πολλες φορες καθομαι κ σκεφτομαι: αν ο ανθρωπος, η πλειοψηφία των ανθρωπων ηταν Ναζιμχικμετική, τοτε στον κοσμο θα επικρατουσε ειρηνη κ ομορφια. Επειδη όμως η πλειοψηφια δεν είναι,
είναι κατι άλλο,
τοτε στον κοσμο επικρατεί η ασχημια. Ο ανθρωπος είναι αδύναμος επειδη δινει την δικη του εξουσια στους αλλους,
στους πολιτικους,
στους ιερεις,
στο κατεστημενο,
στην δυναμη της συνηθειας.. δυναμη της συνηθειας είναι η αυταπατη ότι αυτο που ζεις τωρα είναι κατι το καθορισμενο από θεους κ ανωτερες δυναμεις. Για παραδειγμα όταν πηγαινεις στην εκκλησια κ δοξαζεις τον θεο, αυτο ολο το κατασκευασμα δεν είναι του θεου αλλα δικο σου, του ανθρωπου. Φιλάς κ προσκυνας εικονες που εφτιαξα εγω, προσκυνας ναους που εφτιαξα εγω. Εγω παπάς εγω τατας. Μαλιστα μπορείς να σκοτωσεις κ να σκοτωθεις για την θρησκεια σου. Οι σταυροφοριες, κ ολα αυτά που βλεπουμε γυρω μας. Δεν ειμαι εναντιον καμιας θρησκειας, πιστεψε οτι θελεις,
ετσι κ αλλιως ζουμε σε ενα θαυμα. Η γη απο μονη της είναι ενας θεος. Κ ο ηλιος μαζι με το συμπαν η αγια τριαδα. Εμεις, ο καθενας μας, είναι ενα θαυμα από μονο του. Ο θεος είναι εδώ! Πανταχου παρων, κ αυτο λενε συνεχως οι ποιητες σαν τον Χικμετ. Τον κλεισαμε φυλακη. Βεβαια η αφορμη ηταν ότι ηταν κομμουνιστης,
όμως ηταν η αφορμη. Σιγα που θα φοβηθουν ότι ο Μαρξ θα αλλαξει τον κοσμο. Ποτέ δεν τον φοβηθηκαν, επειδή γνωριζουν πολύ καλα οτι θα αλλαξει ο κοσμος μονον οταν ο καθενας μας παρει την ευθυνη του εαυτου του στα χερια του.
Εχουν περασει 2000 χρονια από τοτε που σταυρώσαμε την Αγαπη, τον Χριστο,
κ εχουν περασει αλλα ακομα 500 από τοτε που δώσαμε κώνειο στον Σωκρατη,
κ ο κοσμος ζει σε μια ομορφη αφασία, εχουμε ακομα χωρες, ακομα εθνικους υμνους, τρωγόμαστε σαν τα κοκορια, κανουμε πολεμους,
μεσα σε εναν ενιαιο αδιαιρετο θεικο κοσμο.
Χρειαζομαστε ο ενας τον άλλο οσο ποτε. Αν ακολουθησουμε αυτό το δρομο,
θα βρουμε τα αχναρια του θεου,
σαν σημαδουρες να είναι παντου,
σαν να φυτρωνουν στον δρομο μας παπαρουνες κ να μας δειχνουν τον δρομο,
σαν κυριακατικη αργία που κτυπουν οι καμπανες κ φωναζουν τους πιστους κοντα τους, μονο που η καμπανα δεν ειναι εκει εξω αλλα μεσα στην καρδια μας,
Ο γνωστος κτυπος τικ τακ.
με εκτιμηση σε ολους κριστοφ
