στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
θυμαμαι ειχε η μανα μου μια μηχανη σινγκερ που την πατίναρε με τα ποδια. Μου αρεσε να παιζω οταν ημουν μικρος. Εμεινε κ αυτη στα κατεχόμενα οταν φυγαμε, τωρα πιθανον να ραβει τα ρουχα τουρκων στρατιωτων,
μια τουρκικη σημαια,
τες καλτσες του Ντεκτας,
ή τα σωβρακα του παππου του.
Οι μηχανες δεν εχουν λογια να φωναξουν κ να πουν : εϊ κυριε, αυτή η μηχανη είναι καποιου ελληνα, που τωρα εσυ την εκλεψες, κ αυτο δεν είναι σωστο.
Οι μηχανες ειναι μηχανες.
Μαθαινω ότι εχεις ραφείο, κ μαλιστα ραβεις σπουδαια. Τωρα ολοι παίρνουν ετοιμα. Ομως πολλες φορες θελουν επιδιορθώσεις, μάκριμα, κοντιμα, καποιο χαλασμενο φερμουαρ. Πολλοι ομως ραβουν τα ρουχα τους, δεν τα παίρνουν ετοιμα. Τοτε το ρουχο εχει κατι προσωπικο, δεν ειναι της σειρας, ειναι κατι το ξεχωριστο.
Πηγε ο άλλος κ παραγγειλε ενα παντελονι. Οταν ανοιξε το πακετο ειδε μεσα ενα πανεμορφο γυναικειο νυχτικο. Πιθανον εκαναν λαθος στο πακετο. Το δώρισε στην γυναικα του. Η γυναικα του ξετρελαθηκε.
Την άλλη μερα ξαναπηγε στο ραφειο κ πηρε το παντελονι του,
ωραιες ραφες, ωραιο κοψιμο στον καβαλο. Απιθανο. Του αρεσε. Παραγγειλε κ ένα νυχτικο για την γυναικα του.
Δεσποινα μου, ότι πιο ομορφο στη ζωη σου. καλες δουλειες, με εκτιμηση κριστοφ
