λογοπλοκος

λογοπλοκος

πλοκη με λεξεις, οπως πολιτικός.

Α! ξεχασα , αυτοι δεν ειναι πλοκη,

αυτό ειναι κατι σαν αποστημα.

οι λεξεις,

τι ομορφες οι λεξεις οταν μπαινουν σε μια σειρα με απώτερο σκοπο να δωσουν, να παρουν αγαπη,

ετσι οι συγγραφεις ασχολουνται με το αιωνιο θεμα, την αγαπη. Βεβαια υπαρχουν κ μερικες λογοτεχνιες που ασχολουνται με εγκληματα, με φονους, δολοπλοκιες, γκαγκστερ, φλογοβόλα, κανόνια, ρουκετες,

ομως θελω να πιστευω οτι κ εκει μεσα υπαρχουν ψήγματα αγαπης,

αλληλεγγύης , αλληλοκατανοησης, αλληλοσεβασμου,

κ ένα κλιμα ανθρωπινο του θυματος με τον θυτη. Να πλησιαζει δηλαδη ο θυτης το θυμα,

κ με δάκρια στα ματια να του ζητα συγχωρεση που τον σκοτωσε. Κ το θυμα μη εχοντας τι αλλο να κανει- είναι πλεον μονο ψυχη-,

να του κανει ένα απλο νοημα. Μπορει κιολας να φωναξει κ να πει: σε συγχωρω,

ομως πλεον κομμενες οι γεφυρες αναμεσα τους. Εχουν φυγει για παντα απο κοντα μας. Ετσι οι συγγραφεις αναγνωριζουν πως η μεγαλυτερη αξια ειναι η ιδια η ζωη,

αυτη καθεαυτη. Η Ζωη!

Τι σπουδαιος γριφος κ αυτος: Η Ζωη! Ενα μυστηριο!

Ετσι οι συγγραφεις προσπαθουν να πουν στον κοσμο- με διαφορα κολπα είναι αληθεια-

οτι το φαινομενο Ζωη ειναι μια ρευστη κατασταση,

σαν ενα ποταμακι,

που ξεκινα από κει ψηλα,

κ καταληγει στον Ωκεανο.Πολλες φορες οι ανθρωποι το ξεχνανε αυτο κ ασχολουνται πως να πανε στο φεγγαρι,να φτιαξουν ενα εξοχικο, κ με ένα σωρο «δραστηριοτητες».

Ομως ειμαστε ποταμακι που τρεχουν κ μετα εξαφανιζονται στον ωκεανο. Βεβαια πολλες φορες ,το ποταμακι κοντοστεκεται σε μια λιμνη,

σαν ενα πικνικ το σαββατοκυριακο κ απολαμβανουμε την φυση. Κ ναι, ειναι ομορφη η φυση κ αξιζει περισσοτερο γιατι ζουμε σε πολεις,

κ μας εχει λειψει. Ασχολουμαστε με «δραστηριοτητες».

Ο συγγραφεας,

αν πραγματικα αγαπα αυτό που κανει, περιγραφει την ιστορια του ποταμιου,

το οποιο βεβαια κ το να γραφεις ειναι κ αυτο μια «δραστηριοτητα».

Ισως οι συγγραφεις να ειναι κοντα στην αληθεια, μπορει κ ομως να μην ειναι, να ειναι πολυ μακρια, κ να χρησιμοποιουν αυτη την δραστηριοτητα, σαν δραστηριοτητα κ μονο,

σαν να θελουν να αποφυγουν κατι. Μπορει κ να γινει ετσι.

Οι λεξεις δεν φανταζεσαι ποση δυναμη εχουν. Τα πολιτικα κομματα το γνωριζουν αυτο κ το εκμεταλευονται. Οταν θελουν να κανουν την δουλεια τους- δηλαδη να ξεγελουν τον λαο- τοτε χρησιμοποιουν ωραιες λεξεις οπως: ελευθερια, αληθεια , ειρηνη, αγαπη, ομως ειναι απλα λεξεις στα χειλη τους χωρις να το εννοουν. Το αντιθετο μαλιστα. Αντιστρατευονται αυτες τις αξιες,

κ δουλεια του συγγραφεα δεν ειναι να τους καταδικασει- ειναι ηδη μια χαμενη υποθεσης-

η δουλεια του συγγραφεα ειναι να επαναφερει την διαστρεβλωση στη θεση της, που δεν εχει τελειωμο. Δηλαδη πεθαινουν οι παλιοι πολιτικοΙ κ γενιουνται νεοι,

κ παει λεγοντας το ιδιο βιολι.

Ομως οι συγγραφεις δεν εχουν αλλη εναλλακτικη, δεν εχουν να διαλεξουν κατι απο τα δυο επειδη η Ζωη ειναι μία,

δεν ειναι πολυπλοκη. Ειναι απλουστατη, δεν εχει να διαλέξεις κ να πεις:

-Με αυτους να παω; Με τους αλλους να παω;

Ειναι απλουστατη η ζωη. Θα πας με την Ζωη. Δεν εχεις αλλη εναλλακτικη. Ειναι ο μοναδικος δρομος εδω πανω σε αυτη την γη. Η Ζωη.

ευχομαι στο «Λογοπλοκο» τα πιο ομορφα, με εκτιμηση κριστοφ