Και αυτοί που χτύπαγαν τα τύμπανα έτρεξαν πρώτοι να συμπαρασταθούν... Και οι άλλοι με τις τρομπέτες ετοιμάστηκαν γιατί ήξεραν πως θα χρειαστούν. Τα βιολιά αλαζονικά όπως πάντα, δεν θέλησαν να τρέξουν στη σειρά τους. Τρέχουν μόνο όταν το θέλουν και μόνο όταν καταλάβουν πως πρέπει, γιατί δεν μπορεί κανένας άλλος......

Είχαν πάρει όλοι τη θέση τους, περιμένοντας το πιάνο. Είχαν ανοίξει τα αναλόγια να δουν την πρώτη πράξη... Πολύ λίγος ο θόρυβος στη κατάμεστη αίθουσα, και καταλάγιαζε όσο άνοιγε η αυλαία της προσδοκίας.

Ήταν έντονο το συναίσθημα της δημιουργίας σε όλους, αρκεί να τους έδινε κάποιος το κίνητρο... σε Φα μείζονα...

Μέγα λάθος να μεμφόμεθα τους πολιτικούς, όταν πηγαίνουν διακοπές και δεν ασχολούνται με τα κοινά. Την χρεοκοπία δεν την προκάλεσε ο παραθερισμός τους, αλλά η εργασία τους. Οπότε καλό είναι να θεσπισθεί δωδεκάμηνη άδεια σε πρωθυπουργούς, υπουργούς και βουλευτές, μην τυχόν και ανακάμψουμε κάποτε.

Δομικό υλικό επονομαζόμενο και ξύλο.

Χρησιμοποιείται σαν κούφωμα με όλα τα παραλειπόμενα της έννοιας, είτε σαν πρωτογενή βάση στα πατώματα και στις στέγες, είτε ως έκφραση παραπλανητική του διανοήματος.

◆ Περίπαιγμα της εκλογής εν μέσω της νυκτός της εποχής της ανοίξεως. Μάιος έγραφε το μηνολόγιο ενώ στην ημερομηνία ο αριθμός στο ξεθώριασμα μετρούσε την απουσία των παλαιών χρωμάτων. Σημαιοστολίσματα στα μικρά κτήρια και στα κάδρα, στους τοίχους, ο συνωστισμός των προσώπων ασπρόμαυρος, νοσταλγεί το βουητό της χαμένης αναμνήσεως.
◆ Μελαγχολία με τον ήλιο να γυροφέρνει δίχως νόημα δίνοντας στο συνοφρύωμα τη δυσμορφία της χαμένης στιγμής. Ενώ στους εξώστες η φαντασία φωνάζει τη χαρακτηριστική κλητική της δημοκρατίας.
◆ Στα περάσματα του χρόνου η συλλογιστική έμεινε γραμμένη στη λεξικογραφία και η ερμηνεία, κόμπιασμα της οδύνης, μένει στο ξεφύλλισμα της αναζητήσεως.

• Όπως ένας περιπλανής. Με τη σκέψη να φέρνει στα ίσα την ψευδοτροπία με τα προσχήματα και στις άκρες του χωμάτινου δρόμου οι στιγμές σαν τοιχοκολλημένα σημειώματα να ζητιανεύουν την επεξήγηση των ερωτηματικών μορίων. Στην εικόνα ενός τοπίου που ξέφυγε στον καθιερωμένο χρωματισμό της κοινοτοπίας αφήνοντας πίσω του άναρθρους ήχους που κατρακυλούν στα κακοτράχαλα πασχίζοντας να βρουν τις γραμμές στο σβησμένο τετράδιο.
• Στην αναζήτηση του νοήματος, ένα γιατί δίνει πάντοτε στη φωνή τον τίτλο του επιμυθίου.
• Και με την ευκολία της απλοϊκότητας οι προτάσεις, και οι κύριες και οι δευτερεύουσες, αποσυνθέτουν την προσπάθεια της κατανοήσεως.

Είναι φράσεις που μέχρι πριν τρία χρόνια, τις χρησιμοποιούσαμε πολύ συχνά , για να περιγράψουμε
εικόνες  καταστάσεις της καθημερινότητάς μας.

Σήμερα έχουν εξαφανιστεί από
το φρασεολόγιό μας, λίγο πριν εξαφανιστούμε
και εμείς.

Ο κατάλογος που ακολουθεί μπορεί
άνετα να εμπλουτιστεί, από την πλούσια
εμπειρία του καθενός. Εικόνες και καταστάσεις
που έπαψαν να υπάρχουν, φράσεις που απέδρασαν
από τις συζητήσεις μας.

Ψηλός μαντρότοιχος. Μικρές σπηλιές απ’ το ανέβασμα.
Τρύπες να χωρά το πατούμενο και δαχτυλιές ίσα - ίσα να βαστιέται η αναπνοή στην προσπάθεια.
Τρεις - τέσσερις. Κοντοβράκηδες με κεφάλια να γυαλοκοπούν. Κάλτσες μαζεμένες στον αστράγαλο και άγαρμπα πέτσινα στα πατούμενα.
Πέφτει το σκοτάδι. Στο σφύριγμα. Στη γωνιά. Στη στροφή.
Πλάτη - πλάτη.