Ο χαρτης που σου εχει δωθει ειναι ψευτικος, γιατι η ζωη δεν εχει κανενα χαρτη. Μπορεις να πεις οτι αν ακολουθησω τον δρομο της θρησκειας θα βρω την σωτηρια της ψυχης. Αν ακολουθησω τον δρομο της πολιτικης θα βρω επιτελους την γη της επαγγελιας. Υπαρχουν πολλοι χαρτες εκει εξω κ οποιον θελεις μπορεις να ακολουθησεις. Ομως τα μαντατα ειναι απογοητευτικά γιατι ολοι οι χαρτες ειναι απλες ανθρωπινες επινοησεις. Επινοω ενα χαρτη κ αν δω οτι ο κοσμος τον υποστηριζει τοτε τον πιστευω κ εγω κ τον ακολουθω ακομα πιο πιστα. Ηταν απλα μια επινοηση του μυαλου. Ολα τα ιδανικα εκει εξω ειναι ολα επινοησεις, χαρτες, δρομοι για να σε βγαλουν καπου. Κάνεις απλά κυκλους γυρω απο τον εαυτο σου. Ολοι οι χαρτες ειναι ψευτικοι. Οτι εχεις μαθει για πατριδες, για θρησκειες, για ιδανικα, για ηθικη, για επιτευξη του σκοπου, για επιτυχια, ειναι ολα ψευτικοι χαρτες. Παιδικα παιχνιδια ηλικιας 5 χρονων κ συ πλεον εισαι 20 κ 80 χρονων κ 100, κ συνεχιζεις να παιζεις τα ιδια παιχνιδια που επαιζες παιδι.

Κοιταξες γυρω σου. Ησουν πολυ μικρος κ δεν καταλαβαινες. Υπηρχε πολυ αδικια, το εβλεπες, το ενιωθες παντου, το ενιωθες πανω στο πετσι σου, κ εβαζες τον σταυρο σου ολα να πανε καλα. Κοιταζες εκει ψηλα στον ουρανο κ εφτιαξες μια εικονα φαντασιας κ την προσκυνουσες . Δεν ειχες κατι αλλο στα χεριας σου, φαινοσουν εντελως αβοηθητος κ γυρω σου παντου θηρια,

καπου να πιαστεις. Κ εριξες ενα σχοινι εκει στον ουρανο,

Παμε! Αργησαμε! Το αλογο ηλθε. Το αλογο ειναι ενας Βουκεφαλας. Το αλογο χλιμίντρισε, φαινοταν χαρουμενο. Αφότου πεθανε ο Μεγας Αλεξανδρος αυτο ηταν σε αχρηστια. Καπου ειχε ακουστει οτι σκοτώθηκε σε μια μαχη. Ηταν ενα ψεμα, πιθανον μια δημοσογραφικη γκαφα της εποχης. Πιθανον μια εσκεμμένα ψευτικη ειδησης. Συνηθως, οταν πεθαινε ο ανδρας, σκοτωναν κ το αλογο του μαζι για να τον συντροφευει στον αλλο κοσμο. Η ανθρωπινη βλακεια δεν εχει ορια. Με τον Βουκεφαλα συνεβηκε η ρηξη με το τελετουργικό.

Ενα διηγημα που θα σας αφησει αφωνους. Αρπαξτε το νημα κ θα βγείτε εξω απο την σκοτεινη σπηλια του δρακου. Τι γυρεύατε ομως μεσα στην σπηλια του δρακου; Εσεις, παιδια του γυμνασιου, τι γυρευατε εκει μεσα;

Καποιος ειχε πει οτι ολα τα κακα του κοσμου τα διαχειρίζεται ενας Δρακος κ πηγατε να τον σκοτώσετε. Η σπηλια ηταν οντως σκοτεινη. Πηρατε μαζι σας ενα φακό (φαναρι) κ ενα νημα, που σας εδωσε η Αριαδνη εκει στην εισοδο κ σας ευχηθηκε καλη τυχη. Ο δρακος τελικα δεν εμφανίστηκε, ειτε επειδη φοβήθηκε ειτε επειδη δεν υπηρξε ποτε. Ξερετε, μικρα παιδια συνεχως σας φοβιζαν οτι θα ελθει ο δρακος αν δεν φατε το φαγητο σας, αν δεν διαβασετε, αν...πολλα αν.

Μου αρεσει να γραφω. Αυτο μου δινει χαρα. Το γραψινο ειναι σαν να εισαι σε ενα νησι, εντελως μονος σου. Αφου γραψεις δεν ειναι κανεις εκει για να το διαβασει. Αργοτερα κατι ναυαγοι αφου βρουν καταφύγιο στο νησι, μπορει να πεσουν πανω στα ξεσχισμενα απο τον χρονο χαρτια κ να διαβασουν κατι αν ξερουν την γλωσσα. Ομως κ την γλωσσα να ξερουν θα λειπουν πολλες σελιδες κ θα ειναι δυσκολο να βγαλουν ενα συμπερασμα απο τα γραφόμενα. Ακομα κ να ειναι λόγιοι κ καταλαβουν ορισμενα πραγματα παλιν δεν θα μπορεσουν να αποκρυπτογραφήσουν το κειμενο. Στην απιθανη περιπτωση που μπορεσουν να το αποκρυπτογραφησουν θα ειναι ενας κωδικός χωρις καμια σημασια, διοτι ο συγγραφεας απο την στιγμη που εχει γραψει ταυτοχρονα εχει φυγει ανεπιστρεπτί. Οι λεξεις δεν μπορουν να αντικαταστήσουν την Ζωη. Ειναι αδυνατον. Αυτο που πραγματικα υπαρχει ειναι Αορατο, απιαστο, απροσαρμοστο, ρεει συνεχως.

Διαβαζω το βιβλιο του φιλου Μολεσκη. Ειναι μια συνηθισμενη ιστορια αγαπης κ εχει τιτλο:

«Συγχρονοι Τουρκοκυπριοι Ποιητες. Αποπειρα Επικοινωνιας»,

κ κανω ορισμενες παρατηρησεις κ αν χρειαστει διορθωσεις.

Χορηγος επιμελητων της εκδοσης: Εθνικη τραπεζα της ελλαδος( κυπρου).

-Τι δουλεια εχουν οι τραπεζες αναμεσα σε ποιητες; Γιατι συχναζουν ολοενα κ περισσοτερο σε στεκια ποιητων; Μηπως ειναι πρακτορες του εχθρου; Μηπως ειναι σαμποτερ; Μηπως βαζουν κοριους στα τηλεφωνα;

-Τι γυρευουν αναμεσα μας;