Το δειλινο της Κυριακης, η κυρα Μυρτω, οστις ητο χηρα κ ειχε χασει τον ανδρα της προ διετιας, από την ασθενεια των καιρων, την φυματιωση, τραβηξε, όπως κάθε ημερα, στο εκκλησακι του Αη Λια. Ο αντρας της, πολλοι λενε, πηγε από το τσιγαρο κ το ποτο. Ηταν κ μοναχικος ανθρωπος. Τον εζησα τον πατερ Περικλη. Ητο ανθρωπος κλειστος, δεν ειχε πολλα παρε δωσε με τον κοσμο. Το μονο που ειχε ηταν να κανει την λειτουργια του κάθε μερα κ να ερχεται ο κοσμος, όποιος ηθελε να εκκλησιασθει. Δεν θελουν ολοι να εκκλησιασθουν, δεν τη εχουν αναγκη ολοι οι ανθρωποι την θεια κοινωνια κ από κεινους που προσερχονται κοντα Του, λιγοι είναι οι θρησκευομενοι. Μετρημενοι στα δακτυλα τους ενός χειρός είναι οι αληθινοι πιστοι του Αγνωστου.

γενιεσαι ενας βασιλιας,

κ σε καταντα η κοινωνια σου ένα σκουπιδι,

για ανακυκλωση, μαζι με αλλα ντενεκάκια της μπυρας,

κ άλλες συσκευασιες. Ολοι γενιομαστε βασιλΙαδες κ καταληγουμε κλωτσοσκουφι. Αυτος που κλωτσα το κλωτσοσκουφι δεν είναι η εξουσια. Ειμαι εγω κ συ. Βεβαια την καλυτερη μπαλα την ξερει η ηγεσια κ βαζει τα καλυτερα γκολ. Ομως δεν είναι εκει το θεμα. Εσυ κανεις κατι πιο χειροτερο από την ηγεσια. Κλωτσας τα πιο αγαπημενα σου πλασματα, τα παιδια σου. Βεβαια χωρις να το ξερεις, εισαι τοσο διαβρωμενος με την πουστια που την νομιζεις αληθινη, κ την μεταγγίζεις στα παιδια σου.

Ανοιξα το λαπτοπ μου,

κ βρηκα ένα λυωμενο μυρμηγκι. Το ειχε πατησει το καπακι του

λαπτοπ μου. Εκανα ετσι κ το πεταξα.

Υστερα εγραψα αυτή την ιστορια.

Ο κυριος Γιωργος, ενας ανθρωπος καθόλα αξιοπρεπης, μπηκε στο σπιτι του. Ηταν μπεκιαρης, ουτε γυναικα ουτε παιδια, ουτε αδελφια. Ειχε μια αλβανη οικονομο. Εβγαλε το σακακι του κ κοιταχτηκε στον καθρεπτη που ηταν εκει διπλα. Εφτιαξε λιγο τις ασπρες τριχες του να μην φαινονται κ εκατσε στην πολυθρονα του. Πανω στο τραπεζακι ηταν τρια γραμματα.Τα δυο ηταν απο κομματα.

Έξω η κίνηση είχε ήδη ξεκινήσει. Άνθρωποι βιαστικοί περπατούσαν μπροστά στο πεζοδρόμιο ένας μάλιστα παραλίγο να πέσει πάνω της την στιγμή που γύριζε το κλειδί και άνοιγε την γυάλινη πόρτα του καταστήματος. "Μα γιατί όλοι τρέχουν?" αναρωτήθηκε και μπήκε χαμογελαστή μέσα. Προσεκτικά γύρισε το ταμπελάκι με την επιγραφή "ANOIXTO" και προχώρησε πίσω από το πάγκο. Ακούμπησε την τσάντα της από κάτω και τράβηξε την ροζ ποδιά της από το πρώτο συρτάρι. Με ανάλαφρες κινήσεις την πέρασε από το λαιμό της και με χάρη την έδεσε με ένα όμορφο φιόγκο. Την λάτρευε την ποδιά της και ας θύμιζε γυναίκες άλλων εποχών. Με τρυφερότητα την ίσιωσε και προχώρησε προς την βιτρίνα για να κοιταχτεί στο τζάμι. Ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα χαμογέλασε στο είδωλο της για να διαπιστώσει πως ένας νεαρός στεκόταν απέξω και την κοιτούσε πονηρά νομίζοντας πως εκείνος ήταν ο αποδέκτης του χαμόγελου της. Με μια κίνηση που θύμιζε θεατρίνα του κινηματογράφου γύρισε την πλάτη της τινάζοντας τα μαλλιά της και ξαναγύρισε πίσω από τον πάγκο.

Σημερα θα σου διαλυσω αλλον ένα μυθο που σε εχουν γαλουχησει. Τον μυθο της δημοκρατιας κ των πολιτικων κομματων. Ξερω ότι μπορει να ανηκεις σε καποιο κομμα, αν δεν ανηκεις εσυ ανηκει η μανα σου, ο πατερας σου, τα παιδια σου, ο παππους σου. Είναι μια μεγαλη ιστορια, είναι ενας μυθος που τον εχεις πιστεψει κ εχεις επενδυσει πανω του με απωτερο σκοπο το ωφελος, ειτε είναι αυτό χρηματικο, ειτε είναι ιδεολογικο, ειτε είναι ρουσφετικο. Μου αρεσει να σου πεταω από πανω σου τις σαβουρες που σου εχουν βαλει οι αλλοι κ τις εχεις αποδεχτει. Όπως σε βλεπω σε εχουν φορτωσει, σαν γαιδουρι με διαφορες πατσαβουρες κ σου λενε μπραβο κτηνο μου, προχωρα! Κ γελανε μαζι σου.Θα μπορουσες να αντιπαραθεσεις ότι εγω κανω προπαγανδα σε κατι άλλο, πιθανον καποιο νέο κομμα, σε καποια νεα οικολογικη οργανωση κλπ. Κανω προπαγανδα, κ αυτή ονομαζεται: Ανθρωπισμος.

«ολη η γη εχει μετατραπει σε ξερό βραχο.

Πανω από τον βραχο ολη η φυση γιορταζει,

Κατω από τον βραχο ζει κ εργαζεται ο ανθρωπος,

κ τον ποτιζει για να μεγαλωσει. Κ αυτος μεγαλωνει. Ολο κ μεγαλωνει.

-Τι πρεπει να κανει ο ανθρωπος; Με ποιο τροπο μπορει να ελευθερερωθει;

Απαντηση: Ο βραχος δεν υπαρχει. Τον κουβαλουσες μεσα στο μυαλο σου. Πεταξε τον!

Παλευεις με πετρες μια ζωη. Υδρωνεις, κουραζεσαι, μεχρι που ερχεται το τελος σου κ σε σκεπαζουν πραγματικες πετρες» κριστοφ