◆ Των διαστημάτων συναπαντήματα, όταν στους οργανωμένους θορύβους στη ροή των συνωνύμων του οίνου, η γελοιότητα των φευγαλέων βλεμμάτων προσδιορίζει την περιέργεια της αυταρέσκειας.
◆ Και η εμβροντησία άγνωστη λέξη κατακάθεται στη συχνότητα της απορίας δίνοντας στα προκαθοριζόμενα στιγμιότυπα τη λοιδορία που αρμόζει στην κοινοτοπία των επιτηδευμένων πανηγύρεων.
◆ Ηχοβολία εγχόρδων, παραποιημένα γράμματα παραδόσεως και οι στολισμένοι άνθρωποι των εκδηλώσεων απεικονίσματα συνθέσεως της μεσημβρίας, αποξενωμένα εκθέματα καταθλίψεως στην ίδια σελίδα με το ανυπέρβλητο της ειρωνείας μεγαλούργημα της ομοιοκαταληξίας να μεταλλάσσει τον καημό των αλλοτινών χρόνων σε καταγέλασμα απείρου κάλλους.
◆ Εντός των ολίγων σκέψεων, το πρώτο βλέμμα για τον συνωστισμό των ημερών, ανήμερα του αγίου παλληκαριού με το δόρυ στην αναπαράσταση της μεταφοράς των ημερομηνιών.
◆ Απέναντι απ’ την αλαζονεία των πράσινων δράκων με τις κόκκινες γλώσσες της αυθάδειας της ανυπαρξίας.

Αν το αίτημα της ελευθερίας δεν ήταν τόσο δυσδιάκριτο από ένα άλλο, όμορο αλλά σχεδόν κατοπτρικό, αυτό της απ-ελευθέρωσης, ίσως να μην υπήρχε καν αιτία και λόγος ύπαρξης φιλοσοφικών ερωτημάτων… γιατί ακόμη κι ο θάνατος που η μελέτη του, ως γνωστόν κατά τον Πλάτωνα, είναι ο πυρήνας της φιλοσοφίας, δεν έχει προβολικά σημεία, δεν έχει δηλαδή υπαρκτικές ορίζουσες που να είναι αντιληπτές από τον άνθρωπο, αν δεν τίθενται σε συνάφεια και συνοχή και… συνενοχή με το αίτημα της ελευθερίας… κι έτσι, με συνέπεια και ακολουθία, το ανθρώπινο ον, συγχέοντας την ελευθερία με την απελευθέρωση, στέκεται αλαζονικά και με έπαρση όρθιο και κοιτάζει τα άστρα… ενώ θα έπρεπε να κοιτάζει τα ένδον άστρα, τους ένδον γαλαξίες, τους ένδον κόσμους… ας πούμε ότι απελεύθερος είναι εκείνος που ρουφάει άπληστα το οξυγόνο της ζωής και παλεύει να την παρατείνει έστω κι ένα λεπτό όχι για να της δώσει ένα περιεχόμενο αλλά, απλώς για να ζήσει… πόσο απλό είναι αυτό το ‘απλώς’ είναι ένα άλλο ζήτημα… τουναντίον, ο ελεύθερος άνθρωπος δεν έχει καν την ανάγκη να ζήσει ή να μην ζήσει οτιδήποτε, να πράξει ή να μην πράξει, να σκεφτεί ή να αδρανήσει, να ομοιάσει με ένα ανώτερο Ον ή να παραμείνει σκυφτός και αθέατος στον ενικό του χώρο…