Το γραφειο ηταν μεγαλο, οπως αρμοζει σε μια μεγαλη εταιρεια, βρισκοταν στον προτελευταιο οροφο καποιου ουρανοξυστη στην 6^η Λεωφορο στο Μανχαταν. Δεν ηταν ακριβως σαν γραφειο, ηταν σαν πιλοτηριο ενος αεροπλανου τζαμπο σε πτηση ανοδου. Κατω απο τα συννεφα ο κοσμακης,ως συνηθως να προσπαθει οπως παντα να τα φερει βολτα, κ μολις καταφερνει να σταθει στα ποδια του, να στησει το τουβλακι του, καποιος γκρεμιζει το πρωτο στη σειρα τουβλακι, κ παρτα ολα, πεφτουν το ενα μετα το αλλο σαν ντομινο.

Η βαρβαροτητα εχει μιαν οντοτητα. Ειναι ενα υπαρκτο προσωπο κ ζει μεσα στις ανθρωπινες κοινωνιες, τρεφεται απο το ανθρωπινο μυαλο. Θα μπορουσες να σταθεις στην μεση του κοσμου, να ανοιξεις τα χερια σου, να κοιταξεις τον ουρανο κ να τον παρακαλεσεις να απαλλαγεις απο δαυτην, αλλα ειναι ματαιος κοπος,

Αυτο ειναι κατι που διαβασα, οτι το μυαλο ειναι ενας μηχανισμος στην υπηρεσια της δυστυχιας.

Παρακατω στο ιδιο βιβλιο, διαβαζω: «Ναι, οι τρελοι κ οι μυστες εχουν κατι κοινο. Κ οι δυο δεν εχουν μυαλο. Ο τρελος το εχει χασει κ ο μυστης το εχει ξεπερασει. Ο μυστης είναι επισης τρελος, με μεθοδο όμως, η τρελα του εχει μεθοδο. Ο τρελος απλα το εχει χασει».

Στα χερια σου κρατας σαρκα. Εχεις μαθει τις λειτουργιες της αψογα. Ξερεις το μεσα της κ το εξω της με κλειστα ματια. Προορισμος σου είναι να προσφερεις στον συνανθρωπο σου. Η δουλεια σου εχει κατι το ξεχωριστο από τις άλλες δουλειες του εμποριου. Δεν είναι εμποριο.

Εγραφε απεξω από την πορτα: «Ιατρος Αγάπιος Κυριακοπουλος. Χειρουργος παθολογος». Εσπρωξε την μισανοικτη πορτα κ μπηκε μεσα. Ποναγε το στομαχι του εδώ κ μερες. Φοβεροι φρικτοι πονοι κ αποφασισε τελικα να παει στον γιατρο. Ηταν τυπος που δεν πηγαινε συχνα σε γιατρους. Οι πονοι όμως ηταν τοσο αφορητοι που πηγε. Η διαγνωση του γιατρου ηταν συστροφη εντερου κ χρειαζοταν εγχειρηση.

Το σιδηρουν παραπετσαμα ηταν ενας ορος που χρησιμοποιουσαν οι Δυτικοι για την τοτε Σοβιετικη Ενωση κ τις σοσιαλιστικες χωρες. Το παραπετασμα επεσε. Όταν το σηκωσαν οι αυτοματοι γερανοι, κατω από τονους σιδερενιου παραπετασματος βρεθηκε ένα ον ψοφιο. Από αναλυσεις που εγιναν αποδειχτηκε ότι ηταν ανθρωπος. Πανω του δεν ειχε σφυροδρεπανο. Στην τσεπη του πουκαμισου του ειχε μια φωτογραφια των παιδιων του κ μια της φιλης του. Στην κωλοτσεπη του βρεθηκε η φωτογραφια της γυναικα του. Στις τσεπες του κατι δεκαρες κ καμποσα ψιχουλα από ξεραμενα κουλουρια. Τα ρουχα του ηταν μπαλωμενα. Ενα κινητο δουλευε ακομα. Πιθανων Αλβανος μεταναστης που ηλθε από το παραπετασμα εδώ.

Σχεδον το ακουμπά, είναι καπου εκει γυρω, το νιωθει. Νιωθει την παρουσια του εκει γυρω,

Άλλες φορες ειναι τοσο κοντα του, που ακουει την ανασα του,

Άλλες φορες απομακρυνεται. Όμως είναι παντα εκει γυρω, ακομα κ όταν απομακρυνεται δεν το κανει σκοπιμα. Το ότι θελει να σε αφηνει μονο είναι το μεγαλυτερο του ατου. Το ότι καμια φορα πλησιαζει τοσο είναι γιατι εσυ το καλεις. Χρειαζεσαι την βοηθεια του.

Δεν ξερω γιατι μιλω τοσο μυστηριακα, Αυτό κ Εκεινο κ Γώ.

Τασος γεια σου. Ειμαι ο χριστακης, εκει ο γειτονας, ο γιος του Μιχαλη κ της Βασιλικης. Ημουν εκει στο σαιτ του Τραχωνα στο facebook κ εβλεπα κατι παλιες φωτο κ ειδα κ το δικο σου προφιλ, όπως κ το προφιλ του Αντρικου. Νοσταλγικες φωτογραφιες. Οταν ειμασταν νεοι κ ειχαμε ακομα την αθωοτητα μας.Τωρα μεγαλωσαμε, δεν ξερω ομως αν είναι σοφια το μεγαλωμα, ή είναι απλως πονηρια. Δεν ξερω, όμως κοιταζοντας τα ματια των μεγαλων ανθρωπων εκει μεσα δεν βλεπω τιποτα. Τα ματια των παιδιων όμως είναι γεματα λαμψη. Θυμαμαι που πηγαιναμε μαζι με τον πατερα σου περιπατους κ ο Πανίκος ο κόζης ελεγε αστεια κ γελουσαμε ολοι μας. Ομορφες εποχες. Ο πατερας σου! Ειχαν λαμψη τα ματια του, το ιδιο κ ο αδελφος σου ο Σαββακης κ ο Αντρικος, εσυ. Δεν ξερω, ημουν τυχερος! Από το σοι της μανας μου κ από το σοι του πατερα μου ειχα τους καλυτερους θειους κ θειες κ ξαδελφια. Ζουσα σε μια απιθανη γειτονια, στην Νεαπολη, απιθανους γειτονες. Λάτσιος, Τοτης, Παναγιωτηξ, Αγησιλαος, Νικος, η Προσφυγού με τις κούπες της. Τωρα που μιλω για την προσφυγού εχω αρχισει εδώ κ 4-5 μηνες να μαθαινω τουρκικα με καποια φοιτητρια που σπουδαζε στην Κομοτηνη. Της δοθηκε η δυνατοτητα να μαθει κ τουρκικα στο πανεπιστημιο που πηγαινε. Καναν 7 ωρες την ημερα Τουρκικα. Μαθαινω τουρκικα για να προσεγγισω τον γειτονα μας.

Εχουν περασει από τοτε 40-50 χρονια. Βλεποντας τις παλιες φωτογραφιες σε πιανει νοσταλγια. Εχουμε μεγαλωσει, μπροστα μας είναι ο πηχης, που γραφει σχεδον 60 χρονια. Σε λιγο θα κανουμε ένα επιτυχες αλμα. Η εξεδρα σηκωνεται ορθια κ μας χειροκροτα. Χαιρετουμε κ μεις με την σειρα μας τους θεατες.

Πρωτη ιστορια: Ποιο επαγγελμα να διαλεξω;

Ποιο επαγγελμα να κανω; Αρχικα, στις μερες μας, είναι πολύ δυσκολο να διαλεξεις. Πριν απ’όλα υπαρχουν πολλα επαγγελματα εκει εξω κ επισης πολλα νεα, ολοκαινουργια επαγγελματα που συνεχεια φυτρωνουν σαν τα μανιταρια. Ποιο απ’ολα λοιπον; Ας ριξουμε μαζι μια ματια.

Ότιδηποτε επιθυμεις γινεσαι αυτό,

Αν επιθυμεις πλουτο γινεσαι αυτό,

Αν επιθυμεις ερωτες γινεσαι αυτό,

Αν επιθυμεις εξουσια γινεσαι αυτό,

Αν επιθυμεις ένα ομορφο σπιτι γινεσαι αυτό. Το μυαλο είναι καθρεπτης κ αντανακλα τις επιθυμιες σου. Αν τον καθρεπτη μου τον στρεψω προς τον οιυρανο, τοτε η αντανακλαση του είναι ενα απεραντο κενο κ η αναζητηση του θεου. Αν τον στρεψω στα γηινα, τοτε η αντανακλαση του είναι τα γηινα. Το μυαλο παιρνει οποιαδηποτε φορμα. Είναι ευπλαστο. Τοτε αρχιζει η αναζητηση αυτης της φορμας που επλασε το μυαλο μου.