Μια παρτίδα σκάκι... Μόνος να κοιτάζω τα μαύρα, τα λευκά πιόνια στην τετράγωνη σκακιέρα. Κίνηση... χάνω τον αξιωματικό μου. Ο καπνός σχηματίζει δαχτυλίδια καθώς απομακρύνεται αργά από το στόμα μου στην αποπνιχτική ατμόσφαιρα του δωματίου.

2.Το όνειρο του πατέρα

Τι μονοτονη που ειναι η ζωη μου...
Πως γινεται ο συρμος μου να μην εχει ουτε ενα παρακλαδι?

«Το Απόλυτο Τίποτα υπάρχει μέσα στην έννοια της ανυπαρξίας του και διαθέτει τη μεγαλύτερη οντότητα απ’όλα τα όντα στον κόσμο, ωστόσο, όντας ανύπαρκτο είναι απλό κι εφόσον όλα τα απλά πράγματα είναι περίπλοκα σε σύγκριση με την απλότητα, έτσι κι αυτό σε σύγκριση με την οντότητα των άλλων πραγμάτων, ονομάστηκε Τίποτα ή Απόλυτο Τίποτα… Άγιν»

Δαυίδ μπεν Αβραάμ χα Λαβάν

[Μασορέτ χα Μπερίτ, τέλη 13^ου αιώνα]

΄΄Υπάρχει αυτό το φως του φεγγαριού που λένε ότι αποκαλύπτει την ομορφιά των πραγμάτων που χτυπά.Αλλά εκείνο το βράδυ,καθώς έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο,φώτισε τα άτσαλα και βρώμικα από τον ιδρώτα σεντόνια μου καθώς και το γυμνό και πρόωρα γερασμένο σώμα μου.Νυχτερινή παράσταση της πτώσης μου.

Το σώμα του μυαλού μου

Ο νους του σώματος…

Μια αλυσίδα έδεσες από την νότια σκέψη

Ως τη βορινή απουσία

και ο κάθε κρίκος

ωκεάνιος στεναγμός…

άποιο απόγευμα, μέσα Ιούλη, πριν χρόνια. Περπατούσαμε με τον δάσκαλο στην παραλία σιωπηλοί. Μέσα μου όμως δεν ήμουν καθόλου έτσι. Μέσα μου γίνονταν εδώ και καιρό μάχες και ήμουν συναισθηματικά μπλοκαρισμένος.

Τα πιο πολλά βράδια τα περνούσαμε

στον θάλαμο με τσιγάρο και κουβέντα.

Για θέα είχαμε έναν ψηλό τοίχο με σύρμα

και έτσι κοιτάγαμε ο ένας τον άλλον

στα μάτια…

πέθανα

γιατί’ χα σώμα

είδα το αίμα μου

πρώτη φορά

όταν κυλούσε ανασαίνοντας

ελεύθερο…

Όταν ήμουν παιδί και πρωτάκουσα τη περίφημη φράση ‘κάθεται σ’ αναμμένα κάρβουνα’ είχα γελάσει με τη καρδιά μου. Πως μπορεί να κάθεται κανείς σε… οτιδήποτε αναμμένο; Εκτός κι αν είναι φακίρης. Ή εκτός κι αν…
- Λοιπόν! Να αρχίσω την ανάγνωση;