Το δειλινο της Κυριακης, η κυρα Μυρτω, οστις ητο χηρα κ ειχε χασει τον ανδρα της προ διετιας, από την ασθενεια των καιρων, την φυματιωση, τραβηξε, όπως κάθε ημερα, στο εκκλησακι του Αη Λια. Ο αντρας της, πολλοι λενε, πηγε από το τσιγαρο κ το ποτο. Ηταν κ μοναχικος ανθρωπος. Τον εζησα τον πατερ Περικλη. Ητο ανθρωπος κλειστος, δεν ειχε πολλα παρε δωσε με τον κοσμο. Το μονο που ειχε ηταν να κανει την λειτουργια του κάθε μερα κ να ερχεται ο κοσμος, όποιος ηθελε να εκκλησιασθει. Δεν θελουν ολοι να εκκλησιασθουν, δεν τη εχουν αναγκη ολοι οι ανθρωποι την θεια κοινωνια κ από κεινους που προσερχονται κοντα Του, λιγοι είναι οι θρησκευομενοι. Μετρημενοι στα δακτυλα τους ενός χειρός είναι οι αληθινοι πιστοι του Αγνωστου.

γενιεσαι ενας βασιλιας,

κ σε καταντα η κοινωνια σου ένα σκουπιδι,

για ανακυκλωση, μαζι με αλλα ντενεκάκια της μπυρας,

κ άλλες συσκευασιες. Ολοι γενιομαστε βασιλΙαδες κ καταληγουμε κλωτσοσκουφι. Αυτος που κλωτσα το κλωτσοσκουφι δεν είναι η εξουσια. Ειμαι εγω κ συ. Βεβαια την καλυτερη μπαλα την ξερει η ηγεσια κ βαζει τα καλυτερα γκολ. Ομως δεν είναι εκει το θεμα. Εσυ κανεις κατι πιο χειροτερο από την ηγεσια. Κλωτσας τα πιο αγαπημενα σου πλασματα, τα παιδια σου. Βεβαια χωρις να το ξερεις, εισαι τοσο διαβρωμενος με την πουστια που την νομιζεις αληθινη, κ την μεταγγίζεις στα παιδια σου.

«ολη η γη εχει μετατραπει σε ξερό βραχο.

Πανω από τον βραχο ολη η φυση γιορταζει,

Κατω από τον βραχο ζει κ εργαζεται ο ανθρωπος,

κ τον ποτιζει για να μεγαλωσει. Κ αυτος μεγαλωνει. Ολο κ μεγαλωνει.

-Τι πρεπει να κανει ο ανθρωπος; Με ποιο τροπο μπορει να ελευθερερωθει;

Απαντηση: Ο βραχος δεν υπαρχει. Τον κουβαλουσες μεσα στο μυαλο σου. Πεταξε τον!

Παλευεις με πετρες μια ζωη. Υδρωνεις, κουραζεσαι, μεχρι που ερχεται το τελος σου κ σε σκεπαζουν πραγματικες πετρες» κριστοφ

Ηταν ολοφανερο ότι προηγηθηκε παλη μεταξυ τους. Ηταν κ οι δυο εξω από το αυτοκινητο, εκει πεσμενοι αναισθητοι στο χωμα. Οι πορτες του αυτοκινητου ηταν ανοικτες κ ο Σφακιανακης, μονος του, να κλαιει τον πονο του. Δεν εγινε άκσιτεντ( δυστυχημα). Το αυτοκινητο ηταν αθικτο, αυτοι όμως ηταν αναισθητοι στο χωμα. Υπηρχε βεβαια η περιπτωση καποιος τριτος να τους εφερε στην κατασταση αυτη. Δηλαδη να τους κλεψει, να προσπαθησαν να αντισταθουν κ αυτος να τους εβγαλε νοκ αουτ, να τους πηρε τα λεφτα τους κ να την εκανε. Ο αστυνομος Ιωσηφιδης ψαχουλεψε τις τσεπες τους με τα γαντια για να μην αφησει αποτυπωματα. Στις τσεπες τους ειχαν όλα τα λεφτα, τες πιστωτικες τους καρτες, τα κινητα τους. Τα φορητα κομπιουτερ τους ηταν κ αυτά μεσα στο αυτοκινητο.

Κυκλικη; Κατι σαν Μοιρα; Σαν εποχες;

Δεν πιστευω στη Μοιρα. Μοιρα εχουν τα ζωα, τα δεντρα, οι πετρες, τα βουνα. Ο ανθρωπος είναι ένα σκαλι πιο πανω από την Μοιρα. Εχει μυαλο. Όλα τα συστηματα είναι για να σου κοιμησουν το μυαλο. Το μυαλο είναι ατμομηχανη. Ο οδηγος της μηχανης ονομαζεται Επιγνωση, Συνειδητοτητα, Ειμαι. Οχι το Εγω, αλλα το Ειμαι.

Το μυαλο!

Στεκομαι με δεος μπροστα Του! Ενας προσκυνητης Του.

«Η δίψα για την ύπαρξη μιας ουτοπίας είναι κατά βάση η δίψα για την ύπαρξη αρμονίας μέσα στο άτομο και μέσα στην κοινωνία. Η αρμονία δεν υπήρξε ποτέ΄ υπήρξε πάντοτε ένα χάος. Η αιτία δεν βρίσκεται απέξω. Ο έξω κόσμος είναι απλώς η αντανάκλαση του εσωτερικού ανθρώπου» Osho

Ο κοσμος μας είναι αυτό. Μια μιζερια.

Εμεις την φτιαχνουμε. Ο κοσμος μας είναι απανθρωπος. Δεν είναι

απανθρωπη η ζωη. Η ζωη εχει τους δικους της κανονες.

Ε  ναι  λοιπόν  η ποίηση

μια πράξη απελπισίας

Ειναι οι τελευταιες λεξεις ενός ομορφου ποιηματος, του Κωστα Τσιαχρη, που δημοσιευσε ο sigur 1, στο logoclub, με τιτλο «ο τρομοκρατης».

Το Ολον αποτελειται από μικρα πραγματακια,

κ ο ανθρωπος ένα μικρο πραγματακι,

τοσο δα πραγματακι, που προσπαθει να γινει κατι πιο

μεγαλο.

μεσαιωνας: η καρβουνιασμενη πετρα που καθεσαι

κ που γραφει με χρυσα γραμματα: μεσαιωνας