Διαβαζω καπου σε ένα βιβλιο: «Ενώ διεξαγονταν τα Ισθμια, ο Διογενης, ο οποιος καθως φαινεται βρισκοταν τοτε στην Κορινθο, πηγε στον Ισθμο, στα Ισθμια. Στις εορταστικες συναθροισεις, ο Διογενης, δεν πηγαινε για τους λογους για τους οποιους πηγαινει εκει ο πολυς κοσμος που θελει να δει τους αθλητες κ να περιδρομιασει, αλλα πηγαινε εκει για να παρατηρει τους ανθρωπους κ την ανοησια τους. Πιστευε ότι στις γιορτες, στις εκδηλωσεις κ τα πανηγυρια οι ανθρωποι δειχνουν τον πραγματικο τους εαυτο. Οι αρρωστιες στον ανθρωπο θεραπευονται ευκολοτερα αν ειναι εκδηλες παρα όταν καποιος τις κρυβει, ελεγε. Οταν τον κατεκριναν, ελεγε ότι αυτος είναι σαν τα σκυλια που πηγαινουν στα πανηγυρια χωρις να πειραζουν κανενα, από οσους είναι εκει, αλλα γαβγιζουν κ επιτιθενται στους κακοποιους κ στους ληστες, κι όταν οι ανθρωποι μεθυσουν κ τους παρει ο υπνος, εκεινα , τα σκυλια, μενουν αγρυπνα κ τους φυλανε.

Κυριακη , Νοεμβρης 2013 κ η εκκλησια κανει μνημοσυνο για τον παππου μου κ για αλλους 20 που τους σκοτωσαν οι τουρκοκυπριοι πριν καμια 60νταρια χρονια. Ο παππους μου σκοτωθηκε, ενω πηγαινε στην δουλεια του με καποιον φιλο του, καπου κοντα στο ξενοδοχειο Ληδρα Παλλας. Ηταν 62 χρονων. Σκοτωθηκαν κ οι δυο. Ηλθε κ ο υπουργος για να μιλησει. Μιλησε, ειπε τα δικα του κ το πληθος μετα διαλυθηκε. Συρθηκε ο καθενας στην φωλια του. Κατα τις 10 η ωρα το πρωι ηλθε καποιος φιλος τουρκοκυπριος για να παμε στην κατεχομενη Κερυνεια. Στο αυτοκινητο ηταν ακομα ενας τουρκοκυπριος, δημοσiογραφος. Ετσι ειμασταν μια παρεα με τεσσερα ατομα. Εγω, ο αδελφος μου κ οι δυο τουρκοκυπριοι φιλοι. Δυο ελληνοκυπριοι κ δυο τουρκοκυπριοι. Ο ενας τουρκοκυπριος φιλος, εχασε τον πατερα του όταν ηταν 4 χρονων. Τον δολοφονησαν οι τουρκοι εξτρεμιστες γιατι ηταν προδευτικος. Μπηκαν σπιτι του, την ωρα που κοιμοταν κ τον δολοφονησαν στο κρεβατι του. Ο άλλος τουρκοκυπριος φιλος, εχασε τον παππου του κ τον ξαδελφο του από ελληνοκυπριακα χερια. Τον σκοτωσαμε στο σπιτι του. Μπηκαμε μεσα στο σπιτι του κ τον σκοτωσαμε. Δεν γραφω μυθιστορημα. Ετσι εγιναν τα γεγονοτα, ετσι τα λέω.

Ζουμε μεσα στην αγνοια κ πεθαινουμε μεσα σε αυτή,

ειναι μια φυσικη διαδικασια. Η αγνοια. Η κατανοηση δεν υπαρχει. Μονο η αγνοια υπαρχει.

Ετσι ειμαστε αναγκασμενοι να ζουμε μεσα σε αυτην. Κ είναι τοσο απεραντη,

για αυτό κ η αναγκη μας, για μουσικη, για θεατρο, για τεχνες. Δεν μιλω για τα αλλα, τα εντελως υλικα. Εκεινα δεν εινα καν κατι. Η τεχνη θα μπορουσε να είναι κατι. Υπαρχει μεγαλη πιθανοτητα να είναι κατι. Δεν μιλω για ελπιδα,

μιλω ότι η τεχνη θα μπορουσε να είναι κατι. Δεν είναι όμως.Τιποτα δεν είναι. Ολα είναι αγνοια,

κ κολυμπουμε μεσα της. Είναι μια θαλασσα,

ειναι η θαλασσα που θα μας βγαλει στην στερια. Μπορει. Μπορει κ όχι.

Πανω από 300 ελεφαντες, καμποσα λιονταρια,υαινες κ αλλα ζωα κ πουλια, αμετρητος ο αριθμος τους. Όλα δηλητηριασμενα, νεκρα. Καποιος εριξε στις λιμνες του εθνικου παρκου,στη Ζιμπαπουε, υδροκυανιο, για να τα δηλητηριασει,

από τους νεκρους ελεφαντες, ελειπαν οι χαυλιοδοντες τους,

12,000 ευρω το ζευγαρι, οι ελεφαντοδοντες τους. Δηλητηριασαν τα ζωα, για να παρουν τους χαυλιοδοντες τους.

Ενα βαρυ μαυρο συννεφο σκεπασε ολες τις ανθρωπινες κοινωνιες,

-Γεια σου Μαρια μου! Καλημερα. Σε σκεφτομουν ολη μερα. Εσυ;

-Ναι Ιακωβε μου. Κ γω. Σε αγαπω. Νομιζω όμως ότι μας παρακολουθουν. Μπορει η μανα μου, ο πατερας μου, ο αδελφος μου, ο γειτονας, οι θείοι μου. Δεν εγκρινουν την σχεση μας. Υπαρχει όμως κ κατι το παραξενο στην ολη υποθεση. Οταν κοιμαμαι, ακουω τον εθνικο υμνο της Αμερικης. Ισως επειδη σπουδασα στην Αμερικη, στο Μιτσιγκαν. Ηταν η εποχη που οι Αμερικανοι απειλούνταν από ένα υπουλο εχθρο. Το Βιετναμ κ το βομβαρδιζαν συνεχως. Από τα ραδιοφωνα ακουγα συνεχως τον εθνικο υμνο τους, που μου εμεινε κουσουρι.

Θυμα: Βικτωρ Χαρα,τραγουδοποιος της Χιλης.

Κατηγορουμενοι: Χουντα Χιλης. ΗΠΑ

Ο δικαστης κοιταξε το θυμα, ονοματι Βικτωρ Χαρα, που ηταν δολοφονημενο στις τουαλετες του εθνικου σταδιου της Χιλης. Οι θυτες ηταν εκει μπροστα του.Το ακροατηριο, ο λαος της Χιλης περιμενε την ετυμηγορια του. Ενοχος η αθωος;

Κοινωνιες. Εκτροφια τρελας. Τρελοκομεια.

Σημερα Κυριακη, πηγα με κατι φιλους, σε μια πολύ ωραια τοποθεσια, λιγο εξω από την πολη. Περναει το ποταμι κ σε μια αποσταση 2 χιλιομετρων, δεξια κ αριστερα του ποταμου, εχει πλατανια. Επισης θα βρεις κ ελιες, παρανομα φυτεμενες. Εχουν κοψει τα πλατανια κ εχουν βαλει ελιες. Καταπατηση δασικης γης. Το τοπιο είναι φοβερο. Επισης, για να συμπληρωθει το ελληνικο τοπιο, εχουμε κ σκουπιδοτοπο. Ερχονται από τοσο μακρια, για να πεταξουν τα σκουπιδια τους, σε αυτό το ομορφο δασος. Ο δημοτικος σκουπιδοτοπος είναι πιο κοντα, αλλα αυτοι ερχονται κ πετανε τα σκουπιδια τους σε αυτό το πλατανοδασος. Μια παρεα νεαρων, που ηταν διπλα μας, εφαγε μεσας στο δασος κ εφυγε αφηνοντας τα σκουπιδια της. Τα μαζεψαμε εμεις. Πριν λιγες μερες, καποιοι τυποι, κοψαν 12 πλατανια για καυσοξυλα. Αυτο μου ειπε ενας από την παρεα μας, που παει συχνα στο πλατανοδασος. Ο Δημος της περιοχης δεν κανει τιποτε, ενώ εχει ενημερωθει. Τωρα που μιλαμε για Δημο, ενας γνωστος μου δημοτικος συμβουλος, εχασε την ζωη του. Τον σκοτωσε ενας φιλος του κατα λαθος. Ειχαν παει για αγριογουρουνα.

Εχει, καποιες φορες, που νιωθεις κουρασμενος. Γενικα νιωθεις οτι όλα τα εχεις ανακαλυψει κ τωρα πρεπει να φυγεις. Εισαι ικανοποιημενος που ησουν εδώ κ τωρα θελεις να φυγεις. Οπως ένα φιλο που ειχες καιρο να τον δεις κ τωρα τον εχεις μπροστα σου, τον χορτασες , περασατε καλα μαζι κ τωρα θελεις να μεινεις μονος σου. Ετσι γινεται παντα. Ποθεις κατι πολύ, μετα το αποκτας κ υστερα το βαριεσαι. Θελεις να μεινεις μονος. Ειναι κατι το φυσικο.

προσπαθησε να ανοιξει το παραθυρο του κ δεν ανοιγε. Ειχε πιασει παγο. Πηρε το σφυρι κ το καλεμι, που ειχε προχειρα διπλα στο παρθυρο, εσπασε τον παγο κ ανοιξε το παραθυρο. Κοιταξε προς την Ανατολη,

ο ηλιος εκανε την εμφανιση του πισω από τα μαυρα συννεφα κ μετα χαθηκε,

ηταν η τελευταια φορα που θα τον εβλεπε,

εβαλε το χερι του στις ακτινες του να τον χαιδεψει. Η τελευταια φορα στην ζωη του που θα τον εβλεπε. Η τελευταια φορα που θα εβλεπε αυτόν τον φιλαρακο.

Μου αρεσει να γραφω οταν εχω απενατι μου καποιον. Αυτο δημιουργει μια σχεση. Για να λειτουργησει οτιδηποτε πρεπει να υπαρχει μια ροη. Εγω ειμαι εδώ, εσυ εισαι εκει κ μεταξυ μας αρχιζει κ ρεει η ενεργεια. Οχι ότι πρεπει να γινεται ετσι. Εχουμε μαθει να λειτουργουμε ετσι. Οσο πιο ωριμος γινεται καποιος τοσο ανακαλυπτει ότι τα πραγματα δεν λειτουργουν ετσι. Ο άλλος ηταν απλα μια αφορμη για να σηκωθεις από την καρεκλα σου κ να κανεις κατι. Ηδε αλλιως δεν θα σηκωνοσουν να το κανεις. Αυτο ομως ειναι μια πλανη. Ενα παραμυθι. Ο αλλος είναι παντα μια ομορφη πλανη.