Δεν εχω κανενα μισος για κανεναν κ για τιποτε.

Ειμαι εδώ κ υπαρχω, όπως λεει κ ο Καζαντζιδης. Υπαρχω.

Αυριο μπορει να μην ειμαι εδώ, αναμεσα σας. Δεν θα ειμαι. Ειναι το πεπρωμενο.

Υπαρχω. Ισως η πιο ομορφη λεξη. Υπαρχω.

Οσο κ να ψαξεις δεν θα βρεις πιο ομορφη λεξη. Ακομα κ η λεξη ανθρωπος εξαφανιζεται μεσα της, σαν σταγονα στον Ωκεανο.

Ο Κυκλος. Με το «Κ» κεφαλαίο. Ο Κυκλος. Είναι η ιστορια δυο ανθρωπων που ξεκινησαν από ένα κοινο σημειο κ που στην πορεια πηραν ο καθενας τον δρομο του. Περπατουσαν κ οι δυο πανω σε ένα κυκλο, στο ιδιο κυκλο, που ο καθενας πηγε αντιθετα απο τον άλλο. Στο τελος συναντηθηκαν . Ετσι επρεπε να γινει. Δεν εγινε ετσι επειδη ηταν εναρετοι, ουτε επειδη εκαναν καλες πραξεις, ουτε επειδη πηγαιναν εκκλησια κάθε Κυριακη.

Οταν περπατας πανω σε κυκλο,

αργα η γρηγορα θα συναντησεις τον άλλο.

-Τι σκαβεις;

-Σκαβω τον λακκο μου.

Νομιζουμε, ότι επειδη ειμαστε ανθρωποι, εχουμε με την

γεννηση μας, σαν ανθρωπινα οντα, πολιτισμο.

Ο Πολιτισμος βρισκεται κλειδαμπαρωμενος, δεμενος πισθαγκωνα με αλυσιδες,

στα μπουντρουμια του καθεστωτος που ονομαζεται: Συμφεροντα.

Φλωρεντια. Επιστολη στον Λορεντζο Β’ των Μεδικων .

«Εκλαμπροτατε Λορεντζο των Μεδικων. Μαθαινω ότι θελετε να γινεται ηγετης κ μου ζητατε συμβουλες, γνωριζοντας ότι εμαθητευσα διπλα σε ηγετες κ σε πολιτικους για πολλα χρονια. Δυο πραγματα εχω να πω. Πρωτον, πεσατε στον πιο καταλληλο ανθρωπο κ δευτερον εσεις ηδη, ενας παμπλουτος ανθρωπος, πρεπει να θεωρησεται τον εαυτο σαν ότι εχει στο αιμα του τα μπλε αιμοπεταλια που ονομαζονται «ηγετες». Η μεγαλη μου πειρα δειχνει αυτό. Πλουτος ισον ηγεσια. Βεβαια υπηρξαν περιπτωσεις που φτωχοι ανθρωποι μετασχηματιστηκαν σε ηγετες. Αυτοι είναι ανθρωποι που προσκυνησαν την εξουσια του πλουτου κ τους εδωθει το χρισμα από το προισταμενο. Γνωριζεται ποιος είναι ο προισταμενος ασφαλως. Προισταμενος είναι αυτος που εχει στα χερια του συγκεντρωμενο τον περισσοτερο πλουτο. Η αρχηγια δεν εχει να κανει με Σοφία, εχει να κανει με πλουτο. Προισταμενος είναι ο προεδρος της ΓΕΣΕΕ των πλουσιων. Οπως οι εργαζομενοι εχουν την ΓΕΣΕΕ τους, ετσι κ οι πλουσιοι εχουν τα δικα τους συνδικατα.

Ειμαι ένας σαμποτερ. Δεν ειμαι πολιτικος, δεν θα μιλησω σαν πολιτικος για να σου χαιδεψω τα αυτια, δεν θελω να κερδισω την ευνοια σου, δεν είναι του στυλ μου.

Εχεται παρακολουθησει ποτε έναν σερφερ; Είναι ο τυπος που εχει μια σανιδα κ την οδηγει πανω σε ενα τεραστιο κυμα, μεχρι το κυμα να βγει στην στερια κ να τον καταπιει. Ο σερφερ κανει τα κολπα του, αναποδα τιμόνια, τις κωλιές του, σπιναρισματα κ ζικ-ζακ. Το θεαμα είναι από θαυμασιο μεχρι ανιαρο. Οτι κ να είναι όμως το θεαμα, στο τελος φτανει στο τελος του. Ας ακολουθησουμε για λιγο την διαδρομη του. Ο σερφερ διαλεγει την παραλια που θα παει, πρεπει να εχει κυματα, οσο πιο μεγαλα τοσο πιο καλα. Παιρνει την σανιδα του, κολυμπα στα βαθεια, εκει βρισκει ένα κυμα, το καβαλικευει κ σαν ενας σπουδαιος ιππεας το δαμαζει μεχρι το κυμα να τον αναποδογυρισει η να βγει μαζι με το κυμα σωος στην ακτη. Κ τοτε παιρνει ένα χειροκροτημα κ ξανα δωστου από την αρχη.

Γνωρισα τελικα την γυναικα που της ειχα αφιερωσει την προηγουμενη ιστορια «σαν τον Οδυσσεα». Όλα οσα σκεφτομουν για αυτην επιβεβαιωθηκαν στο επακρο κ με το παραπανω. Κατι παραπανω από γυναικα. Η γυναικα συνηθωςλουζεται, ντυνεται, στολιζεται με απωτερο σκοπο να αρεσει. Ετσι ειναι η φυση της. Μπορει να καθεται μπροστα στον καθρεφτη με τις ωρες. Θελει να εντυπωσιαζει κ το καταφερνει περιφημα. Κ ο αντρας πεφτει στην παγιδα της κ καλα ξεμπερδεματα. Χρονια μετα, αφου την εχει γνωρισει κ εχουν κανει παιδια, καθεται εκει με τον φιλο του μονοι τους κ πινουν μπυρες κ χαλβαδιαζουν τις νεες κοπελες που είναι απεναντι τους κ αναπολουν παλια μεγαλεια. Μυστηριο οι σχεσεις αντρων κ γυναικων, θελεις κατι τοσο πολύ κ όταν το αποκτησεις, το βαριεσαι, ψαχνεις για κατι νέο, που να σε παρασυρει σε μια νεα δίνη.

-σημερα παιδια θα μιλησουμε για την αγαπη, για την ομορφια.

Αυτό ειπε ο δασκαλος κ γυρισε να γραψει τις δεκα εντολες στον μαυροπινακα. Οι δεκα εντολες υπαγορευτηκαν από τον ιδιο τον θεο στον Μωυση, στο ορος Σινα, σε μορφη δυο μεγαλων πλακων. Γραφουν:

Κατεβηκε από τα δεντρα κ περπατησε. Ηταν φοβερο.

Περπατησε!

Δεν ειχε ξανασυμβει πριν, ηταν η πρωτη φορα. Ολα τα ζωα το θαυμασαν,

Θαυμασαν αυτό το Ον, που μπορουσε να περπατα, να χαμογελα. Να

χαμογελα κ να κλαιει.

Χωρις να υπαρχει κανενας λογος,

δακρυσα

Εγραψε πανω στον τοιχο της χωρας του, με κάθε προσοχη: «Ζητω η Ελλας» κ ακουσε πισω του: « Πιαστε τον». Ετρεξε κ καταφερε να σωθει. Μπηκε σε έναν υπονομο. Εμεινε εκει ολο το βραδυ, παρεα με τους αρουραιους, μεχρι που σταματησαν οι στρατιωτικες μποτες του εχθρου να ακουγονται κ βγηκε εξω. Ειχε παρει το πτυχιο του κ τωρα ανεργος. Τελευταια φορα που πηγε να ζητησει δουλεια σε καποια εταιρεια, περασε από εξονυχιστικο ελεγχο, από τους μπραβους της εταιρειας. Η συνεντευξη που του πηραν ηχογραφηθηκε, μαγνητοσκοπηθηκε κ μπηκε στο αρχειο. Θα σας ειδοποιησουμε, του ειπαν, ξερετε, υπαρχει κριση κ οι αιτησεις είναι πολλες, 200 αιτησεις για μια θεση, θα σας ειδοποιησουμε, του ειπαν.Ηξερε ότι δεν υπηρχε καμια πιθανοτητα. Βγηκε εξω κ εβγαλε το αχτι του πανω στον τοιχο γραφοντας: «Ζητω η Ελλας»,

Συναντηθηκαν τυχαια καπου στον δρομο. Ο ένας ερχοταν από ανατολη, ο άλλος από δυση.

Συναντηθηκαν μαζι κ πηγαν προς το βορρα η προς το νοτο.

Ηταν παντα μαζι, μεχρι που συναντησαν κατι. Αυτό το κατι ηταν κατι θαμπό,

παρολα αυτά ηταν ικανο να τους διαχωρισει. Τους διαχωρισε.

Πανω σε αυτό το κατι κτιστηκε μια αυτοκρατορια. Του Τζεκις Χαντ, του Καισαρα, του Μεγα Αλεξανδρου, η αυτοκρατορια των Φαραω, η Αμερικανικη αυτοκρατορια, η Ευρωπαικη αυτοκρτορια. Σε αυτόν τον κοσμο όλα πεθαινουν, ετσι πεθαναν κ αυτές.