Ειμαι σε μια καφετερια. Πινω την μπυρα μου. Ειμαι…ειμαι λιγο λυπημενος. Δεν εχω όμως κανενα παραπονο.Ισα ισα νιωθω ομορφα. Ομορφα λυπημενος.Θελω να γραψω κ ταυτοχρονα θελω να το αφησω κ να αφησω το μυαλο μου να ξεκουραστει. Να χαλαρωσει. Το απογευμα στην βολτα μου με τα σκυλια μου ηθελα να εκφρασω.. ηθελα να πω, οτι όλα είναι ομορφα όπως είναι, όπως γινονται, δεν εχω κανενα παραπονο. Ολα ειναι οκ. Δεν επιζητω τιποτε, δεν θελω τιποτε . Είναι ολα οπως πρεπει να είναι. Πολλες φορες θελω να είναι διαφορετικα αλλα ξερω ότι αυτό είναι εγωιστικο. Οχι ανηθικο, αλλα εγωιστικο. Η αποδοχη των καταστασεων είναι ένα βημα προς τον θεο. Ο θεος ειναι η αληθεια. Θεος δεν είναι κατι από το υπερπεραν. Θεος είναι τα πραγματα όπως είναι. Μεσα σε κάθε πραγμα είναι κρυμενη η αληθεια. Παρακολουθουσα τα δεντρα σημερα. Εκει, ακινητα σε ένα μερος μεχρι να πεθανουν. Οταν φυσα ο αερας κουνα τα φυλλα τους. Δειχνουν να εχουν μια σχεση με τον ανεμο. Πρεπει να εχουν, γιατι όταν περναω από διπλα τους κουνουν τα φυλλα τους από τον αερα. Το νιωθω ότι κατι συμβαινει.

ότι θα δουμε στο εργο που ακολουθει είναι αντριχιαστικο. Τιτανικος. Διδυμοι πυργοι. 2^ος κ 102^ος παγκοσμιος πολεμος. ΦΡΙΚΗ!

Το μοριο που ηταν στο εργαστηριο ειχε γονιμοποιηθει κ τωρα αρχιζε να μεγαλωνει. Να βγαζει χερια κ ποδια. Μεσα σε 7 μηνες ηταν ετοιμο. Οι επιστημονες υπολογιζαν για εννια μηνες, αλλα αυτό υπουλο, ολοκληρωθηκε μεσα σε 7 μηνες. Ο αριθμος 7 είναι ψυχεδελικος κ με μεγαλη δυναμη. Σε εφτα μερες εγινε ο κοσμος, 7 μερες εχει η εβδομαδα, 7 είναι τα θαυματα του κοσμου, 1 μετρο κ 77 ποντους είναι το αναστημα μου.

-τι ακουω. Ποιος είναι εκει περα;

-ειμαι ο Ελγιν. Αγγλος λορδος, πρεσβευτης κ κλεβω τα μαρμαρα του Παρθενωνα.

Περικλης , Φειδιας, Ικτινος κ Καλλικρατης ηταν πανω από κατι σχεδια κ συζητουσαν. Κτυπησε η πορτα. Ηταν ο αγγελιοφορος. Ειχε σταλει στο μαντειο των Δελφων για καποιο χρησμο. Ηταν ένα ερωτημα κατά ποσον αυτό που θα κατασκευαζαν θα ειχε διαρκεια. Το μαντειο των Δελφων εδωσε ένα χρησμο ως συνηθως διφορουμενο. Ειπε: «η μοιρα Του, μοιρα θνητων. Θεος η μοιρα Του». Πραγματικα διφορουμενος χρησμος. Ο ηθοποιος Γιωργος Φουντας, στο εργο « Στελλα», να σκοτωνει την αγαπημενη του Στελλα κ ταυτοχρονα να αγκαλιαζονται κ αυτή να του λεει :«φίλα με Μιλτο, φιλα με».Να πεθαινει στα χερια του, στην αγκαλια του. Αγκαλιασμενοι. Διφορουμενη σκηνη.

ειχε μερες να βρεξει. Πολλες μερες. Το τοπιο σχεδον ειχε γινει Σαχαρα. Διψαγα. Τοτε θυμηθηκα ένα βιβλιο που ειχα διαβασει όταν ημουν προσκοπος. Επιβιωση. Το βιβλιο ονομαζοταν Επιβιωση. Ενας οδηγος επιβιωσης σε ακραιες καταστασεις. Εφερα στο μυαλο μου το κεφαλαιο « Αφορητη διψα» κ διαβασα τις οδηγιες επιβιωσης. Γραφει: Σκαψε την αμμο σε βαθος ενός ποδιου, 30 εκατοστα, κ σκεπασε την με ναυλον. Εσκαψα. Που θα βρω ναυλον όμως;

-φιλε κριστοφ, εισαι κατοικος του πλανητη γη κ δεν ξερεις που θαβρεις ναυλον; Υπαρχει παντου.

Ειχε δικαιο. Παντου γυρω μου πεταμενα ναυλον. Βρηκα ένα κ σκεπασα τη τρυπα που ειχα κανει,

κ περιμενα να σχηματιστουν σταγονες πανω στο ναυλον. Περιμενα. Μεχρι τοτε όμως θα σας διαβασω κατι:

Το εχω ξαναγραψει. Δεν γραφω τιποτε εγω. Καθομαι κ αρχιζω κ γραφω κ οι σκεψεις ερχονται από καπου εκτος από μενα.

Δημητρης Χορν 1921 – 1998

Δυο ημερομηνιες, ένα ονομα κ στο ενδιαμεσο η ζωη μας. Παντα καταλιγω να μιλω για θανατο. Προχθες ημουν με την κοπελα μου, της επιασα το χερι κ της ειπα, κοιταζοντας την στα ματια, οτι θα την αγαπω για παντα μεχρι τον θανατο. Κ αυτή εγειρε πανω μου.

Δημητρης Χορν. Αγαπω το θεατρο κ το σινεμα κ ο Δημητρης είναι ενας θρυλος. Ελαμψε το αστρο του κ μετα χαθηκε για παντα. Είναι η δικη του ιστορια . Γιατι μας συγκινουν αυτοι οι ανθρωποι; Τι εχουν παραπανω από μας; Τι είναι αυτό το κατι που μας συγκινει; Κ οι ιδιοι, αν πραγματικα είναι μεγαλοι, δεν το αισθανονται κ θεωρουν τον εαυτο τους όχι κατι το ξεχωριστο. Τι συμβαινει κ τους χειροκροτουμε σαν να είναι θεοι;

Ας το ψαξει ο Φροιτ κ η παρεα του. Ας πεταξουμε το μπαλακι σε αυτους τους ειδικους να βγαλουν μια ακρη, αν μπορουν. Δεν θα βγαλουν όμως ακρη. Οσο πιο πολύ θα εμβαθυνουν, τοσο πιο πολύ θα σηκωνουν τα χερια, γιατι δεν θα βρουν καμια απαντηση. Δεν υπαρχει.

Η αριθμητικη δεν ισχυει εδώ.

Σε μια συνεντευξη του στη Σεμινα ελεγε τα δικα του. Τα ιδια με τα δικα μου. Οι ιδιες ανησυχιες. Δεν βρηκε κατι αληθινο στη ζωη του κ να μας πει:

-Οριστε κυριοι παρτε. Βρηκα αυτό, παρτε το κ χρησιμοποιηστε το στη ζωη σας.

Δε βρηκε τιποτε. Ουτε καν ένα ψηγμα. Τιποτε.

Δεν υπαρχει. Η ζωη μας είναι μυστηριο αλυτο.

πρεπει να ντρεπεσαι που σκοτωνεις συνανθρωπους σου,

πρεπει να ντρεπεσαι που εκμεταλευεσαι συναθρωπους σου,

πρεπει να ντρεπεσαι που εκμεταλευεσαι παιδια, γυναικες

πρεπει να ντρεπεσαι που απεχθανεσαι τα γερατια,

πρεπει να ντρεπεσαι που βαζεις φολες,

πρεπει να ντρεπεσαι που μολυνεις το περιβαλον,

πρεπει να ντρεπεσαι που βασανιζεις ανθρωπους, ζωα,

Σου αρεσουν τα δελφινια; Κ σε ποιους δεν αρεσουν τα δελφινια! Να καθεσαι κ να τα κοιτας που πηδουν πανω από τα κυματα. Απολαυση.

Είναι η ιστορια του Freedom( Ελευθερια), που πιαστηκε αιχμαλωτο. Καταφερε να δραπετευσει, εσωσε ένα ναυαγο-οντως τραυματισμενο κ το ιδιο- κ ξαναπιαστηκε αιχμαλωτο. Ελατε μαζι μου. Ελατε μαζι μου στο παραμυθι μου που ονομαζεται: Ελευθερια.

Τα φωτα σβησαν. Εγινε ησυχια. Ο προτζεκτορας αρχισε να διηγηται την ιστορια του Freedom πανω στο πανι :

Εσφαλμενη αντιληψη ότι εδώ ειμαστε μονοι κ αβοηθητοι,

Κοιταξε πως λειτουργει το ολο πραγμα! Πες ότι εχουμε πολεμο. Το γειτονικο μας κρατος, η Τουρκια, μας επιτιθεται. Τοτε ερχεται το Ελληνικο κρατος κ μας εξυψωνει. Μας λει ότι ειμαστε ηρωες, εχουμε ηρωικο κ ενδοξο παρελθον κ ότι μπορουμε να νικησουμε τους παντες. Κλεινουν την προπαγανδα τους παντα με αυτά τα λογια: Ζητω ο αδουλωτος Ελληνικος λαος!

Κ μετα μας βαζουν μουσικη που ξεσηκωνει την ψυχη μας. Θελουν να μας κανουν ηρωες.

Αφου νικησουμε κ κατατροπωσουμε τον εχθρο, η επομενη κινηση τους είναι να μας κατεβασουν από το βαθρο κ να μας επαναφερουν εκει που ειμασταν πριν. Σκουλικια.