Σημερα παιδια θα ασχοληθουμε με κατι άλλο, ειπε ο δασκαλος. Κ συνεχισε, θα ασχοληθουμε με κατι που ειναι εκτος υλης. Εκτος σχολικης υλης.

Τα παιδια κοιταξαν απορημενα. Το μαθημα που ειχαν ηταν σπουδαιο. Ηταν για την γραμματικη της ελληνικης γλωσσας. Τα περισσοτερα από τα παιδια ηταν ανορθογραφα κ περιμεναν πως κ πως την μερα αυτή για να βελτιωσουν την γραμματικη τους. Ηταν θεμα αρχων κ ταξις. Να, προχθες ο Ιασωνας εγραψε ένα ερωτικο γραμμα στην Κατια που αρχιζε ετσι: «πολειαγαπειμαινη μωυ Κατια, σαι αγαπο»,

Που σημαινει: «πολυαγαπημενη μου Κατια, σε αγαπω».

Βαν Γκογκ Κυριακοπολουλος. Ο πατερας του Ολλανδος κ η μανα του Ελληνιδα. Χωρισμενοι. Αυτος τωρα ζει καπου αναμεσα σε αυτές τις δυο χωρες. Στην Ουγγαρια.

Βουδαπεστη. Ο Βαν Κυριακοπουλος μολις εχει τελειωσει την δουλεια του κ περπατα αμεριμνος στις οχθες του Δουναβη. Μολις εχει σχολασει απο την δουλεια του. Σχεδιαστης προγραμματων για κομπιουτερ στην Εταιρεια «Software Company, Budapest». Πριν λιγο παλευε με καποιον ιο. Ειχε μπει μεσα στα συστηματα τους κ τα μολυνε, αφηνοντας τα ηλεκτρονικα του περιτωματα μεσα σε κάθε γωνια του συστηματος τους. Κ οποτε αφηνε κουτσουλιες εβγαινε μια χαμογελαστη φατσα στις οθονες της εταιρειας κ τους περιπαιζε. Η φατσα εμοιαζε του Μητσοτακη. Ενας χαμογελαστος Μητσοτακης. Ολοιδιος. Φτυστος ο ψηλος.

Αν μπορω να σου παρω ολη την γνωση σου κ να σου δωσω

πισω την αισθηση του μυστηριου,

τοτε η δουλεια μου εγινε. Εκπληρωσα τον σκοπο μου εδώ περα.

Ηταν όλα εκει. Το τασακι στη θεση του. Οι πολυθρονες ευθυγραμισμενες, το τραπεζακι ακριβως στο κεντρο κ να απεχει εξισου από όλα τα αντικειμενα γυρω του. Ακριβως στο κεντρο. Ολα τακτοποιημενα κ ομορφα. Κ πουθενα ουτε ιχνος σκονης. Κυκλοφορουσε κ μια σκουπα νεας τεχνολογιας ,μονη της, κ καθαριζε συνεχως το πατωμα. Ολα τελεια. Ελειπε όμως καποιος από εκει μεσα. Ο πιο σημαντικος. Αυτόν για τον οποιον ηταν όλα φτιαγμενα. Από κει μεσα ελειπε ο ανθρωπος,

Ερωτηση 4

Αγαπημενε μου Οσσο,

υπαρχει τροπος να υπερβω την Γερμανικη μου εθνικοτητα;

«Λατιφα, υπαρχει μονο ενας τροπος κ συ τον εκανες. Εγινες Σανιάσιν( μαθητρια της Ζωης). Ενας Σανιασιν δεν είναι ουτε Γερμανος, ουτε Ινδος, ουτε Κινεζος,ουτε Ιαπωνας. Ενας Σανιασιν δηλωνει απλα ότι είναι ανθρωπος. Εχει πεταξει όλα τα συνορα από πανω του, όλους τους περιορισμους των εθνοτητων, ολες τις θρησκειες, ολες τις ιδεολογιες. Κ αυτό εκανες, μην ανησυχας.Τωρα ολοι οι Γερμανοι φοβουνται τους Σανιασιν. Δεν πρεπει να ανησυχας από το γεγονος ότι εισαι Γερμανιδα. Οσο κ πιο πολλοι Γερμανοι θα γινονται Σανιασιν, τοσο το Γερμανικο εθνος θα καταργειται. Προκειται να κανουμε την Γερμανια την πρωτη γη των Σανιασιν».

υποψιαζεσαι ότι κατι άλλο συμβαινει κατω από τα επιφανειακα γεγονοτα,

υποψιαζεσαι ότι πισω από τις μεγαλες φανφαρες κρυβεται

κατι άλλο. Οτι, ότι βλεπεις κ αισθανεσαι, είναι απλα συννεφακια που ερχονται

κ φευγουν,

υποψιαζεσαι ότι εχεις εξαπατηθει. Όχι από τη φυση, αλλα από τους ανθρωπους,

από την κοινωνια, από τους δασκαλους, από τους φιλους, από την φιλεναδα σου,

από τον φιλο σου, από την μανα σου, από τον πατερα σου. Υποψιαζεσαι ότι ολοι σου εχουν παιξει ένα παιχνιδι πισω από την πλατη σου, εν αγνοια τους. Σε εξαπατησαν εν αγνοια τους.

Ειναι μεσα στο αεροπλανο. Πεταει στα συννεφα. Στα αυτια του εχει τα ακουστικα κ ακουει απαλη μουσικη. Φαινεται τον ειχε παρει ο υπνος για λιγη ωρα, γιατι το τραγουδι που ακουγε από το MP3 του,ηταν το τεταρτο στη σειρα. Εβγαλε τα ακουστικα. Καθοταν πανω στο φτερο κ ακουσε τις μηχανες . Ενα ελαφρυ βουισμα σαν πολλες μελισσες μαζι. Όταν οι στροφες του κινητηρα είναι χαμηλες, στο ρελαντι, μπορεις να ξεχωρισεις τον ηχο της. Όταν όμως είναι υψηλες, στις 8000 στροφες , τοτε ακουγεται ένα βουιτο. Όπως μια μοτόρα του δρομου όταν τρεχει με 200. Όπως μια φορμουλα 1.

Ξαναβαλε τα ακουστικα, ανοιξε το χαρτοφυλακα του, πηρε από μεσα κατι φωτοτυπιες κ αρχισε να διαβαζει Οσσο:

ΕΝΑ,

εγραψε: ΕΝΑ, πανω στην αμμο. Καθησαν παρεα μαζι με αυτό το ΕΝΑ για καμποσο, μεχρι που ηλθε το κυμα κ το εσβησε. Πως σβηνουμε με την γομολαστιχα το λαθος. Εγραψες κατι με το μολυβι κ μετα το εσβησες, εσυ η καποιος άλλος με την γομολαστιχα.

Του κλειναν τα ματια αλλα δεν ηθελε να κοιμηθει. Ηταν κοντα στην παραλια κ αυτή ηταν τοσο ωραια κ τοσο ομορφη που τον νανουριζε. Οπως οι μαναδες κρατανε τα μωρα τους αγκαλια κ τα νανουριζουν κ τους λενε τραγουδακια. Κοιμησου αγγελουδι μου. Κ αυτά, αφου η μανα τους εχει κουραστει από το περα δωθε, κοντευει να κοιμηθουν οι ιδιες κ τελικα νομιζομενες ότι τελικα αυτα κοιμουνται, τα βαζουν στο κρεβατι, τους σβηνουν κ το φως κ αυτά αρχιζουν το κλαμα. Πάλε από την αρχη. Νανουρισμα.

Σκληρο καρυδι αυτος . Δεν ηθελε υπνο. Κατι περιμενε. Δεν είναι ότι ειχε ραντεβου. Οχι. Κατι ασυναισθητα περιμενε κ ηξερε ότι αυτο το κατι θα εμφανιζοταν. Αγρυπνος.

τιτλος: Δεν είμαι φιλόσοφος, δεν φτιάχνω συστήματα, είμαι τελείως αναρχικός, το ίδιο αναρχικός oσο κ η ιδια η ζωη. Η Ζωη. Η Αντωνια.

"Δεν είμαι φιλόσοφος, δεν φτιάχνω συστήματα΄ είμαι τελείως αναρχικός, το ίδιο αναρχικός όσο κι η ίδια η ζωή. Δεν πιστεύω στα συστήματα. Αποτελώ μια μη-συστηματική, αναρχιστική ροή΄ δεν είμαι καν ένα πρόσωπο, είμαι μια απλή διαδικασία. Δεν ξέρω τι σου είπα χθες, και ο άνθρωπος που το είπε δεν βρίσκεται εδώ για να απαντήσει΄ έχει φύγει. Είμαι εδώ, και μπορώ να απαντήσω μόνο για την παρούσα στιγμή. Μην περιμένεις λοιπόν για το αύριο, γιατί δεν θα είμαι εδώ. Και ποιός θα δημιουργήσει συνέπεια, ποιός θα βρει το νήμα που δεν θα είναι αντιφατικό; Δεν υπάρχει κανείς. Και θα ήθελα να γίνεις κι εσύ το ίδιο." Οσσο. Ο αγαπημενος μου δασκαλος .

Μιλαγα με καποιο φιλο κ σε μια στιγμη μου ειπε ότι όλα είναι λαθος. Ζουμε μεσα σε ένα λαθος, σπαταλουμε την ζωη μας μεσα στο λαθος. Συμφωνησα μαζι του.

Ο τροπος για να βγει καποιος μεσα από τον ληθαργο που ζει, είναι να τον ταρακουνησεις.Ταρακουνωντας τον ξυπνα,

κ γυριζει πλευρο, διαμαρτυρομενος γιατι τον ξυπνησες.

Οι λεξεις είναι αψυχα πλασματα. Όλα τα γραπτα είναι αψυχα. Ακομα κ ενας μεγαλος συγγραφεας, τα γραπτα του είναι αψυχα. Μπορει να εχει κλεψει λιγο από την μεγαλη δοξα της ζωης, αλλα αυτά είναι ψειγματα κ κοκκοι αμμου. Τα μεγαλα γραπτα είναι κοκκοι αμμου παρμενες από την μεγαλη παραλια της απεραντης γνωσης,

τα μεγαλα γραπτα, είναι μικρα ψαρακια,

του Ωκεανου της Γνωσης,

που πιανονται στα δiχτυα,ευφυων «ανθρωπων ψαραδων»,

κ καρφιτσωνονται πανω στις μεσα σελιδες καποιου μεγαλου κ

σπουδαιου βιβλιου,

σαν συλλογες από νεκρες πεταλουδες.