ενα παραμυθι.

υπηρχε καποτε ενας κοσμος. ο κοσμος αυτος ηταν κατι σαν παραμυθι. μια φορα κ ενα καιρο υπηρχε ενας κοσμος που επλαθε το χωμα, του φυσουσε κ γινοταν ζωη. μετα το καθε ζωντανο τραβαγε τον δρομο του. ορισμενες δημιουργιες ηταν μεγαλες, αλλες μικρες, αλλες μικροσκοπικες, αλλες γιναντιες. αλλες ηταν ακίνητες, αλλες πετουσαν, αλλες κολυμπουσαν. μερικα ειδη περπατουσαν. υπηρχε μεγαλη ποικιλια κ ηταν ολα φτιαγμενα απο χωμα, απο τον ιδιο πυλο. σε αυτον τον παραμυθενιο κοσμο δεν υπηρχε κατι για να ανακαλυψεις. ηταν ολα ετοιμα για σενα κ το μονο που εσυ επρεπε να κάνεις ηταν να ζησεις κ να χαρεις την ζωη. υπηρχε μεγαλη αφθονια για ολους τους κατοικους αυτου του παραξενου παραμυθένιου κοσμου. αυτο το παραμυθι αρχισε να γραφετε πριν πολλα εκατομμυρια χρονια πριν.

ο Αυτοκράτορας του Γαλαξια ειχε στραμμένες τες κεραίες του προς τα δω κ παρακολουθουσε ειδησεις του πλανητη Γη. Εξυνε τα γενια του σκεφτικος. Δεν μπορούσε να καταλαβει ενα πραγμα, οι τραπεζες του κοσμου ηταν τίγκα στο χρημα, ποτέ ο ανθρωπος δεν ειχει τοσο χρημα που θα μπορουσε να κολυμπα ολος ο κοσμος μεσα του, κ ομως το ειχαν φυλαγμενο σε τεραστια φραγματα που τα ονομαζαν τραπεζες κ δεν το αφηναν να ποτισει τα λασάνια του κοσμου. Ειχαν κλειστά τα φραγματα κ ολο κ ψηλωνε η σταθμη του νερου κ κοντευε να σπασει τα τοιχωματα των φραγματων, κ ο κοσμος πειναγε.

Οταν διαβάζουμε ποιητες νομιζεις οτι σε καταπλακωνει το στερεωμα. Μιλουν τοσο καταθλιπτικά που θελεις να κλεισεις αυτο το καναλι κ να βαλεις μια αλλη εκπομπη, να ας πουμε μια κουτσομπολίστικη εκπομπη. Ετσι θα περασεις ομορφα, θα ξεχαστείς κ θα πεσεις για υπνο, φρεσκος την επομενη μερα, για να ξαναρχισεις την μερα σου με κεφι κ χαρα.

Ο κοσμος πλεον ειχε αλλαξει. Ολα αυτα τα ανταγωνιστικά στοιχεία ειχαν εκλειψει απο τον κοσμο. Οι αθλητες στους ολυμπιακους αγωνες τρεχανε για την χαρα του τρεξιματος. Στον στίβο, τον οικονομικο, το καπιταλιστικο συστημα εδωσε την θεση του σε ενα νεο συστημα που ονομάστηκε Κριστοφικό, στην μνημη καποιου σπουδαιου συγγραφεα που εφεύρε το εμβολιο της «ανταγωνιστικης ανοησίας». Ηταν ενα εμβολιο που έφερνε ανοσία σε αυτη την αρρωστια. Ηταν ενα πολυ απλο συστημα με κεντρο το αυτονόητο, τον ανθρωπο. Ο ανθρωπος σαν οντοτητα κ οχι σαν αντικείμενο. Μεχρι το 2015 μΧ ολα ηταν φτιαγμενα με βαση τον ανθρωπο σαν εμπορευμα. Τωρα τα πραγματα ξανάβρισκαν την φλεβα της ζωης κ οχι του θανατου.Ολοι οι πολιτικοι κλείστηκαν σε ψυχιατρικες μοναδες για να επανεύρουν τον ανθρωπισμο τους που ειχε χαθει μεσα σε μια στοίβα απο διαφορες διακηρύξεις του τυπου: εγω, ο σωσιας του κοσμου. Οι καπιταλιστες μετα απο μια μακριά μεγαλη ιστορικη αναμέτρηση με την ιστορια εχασαν την μαχη κ πτωχευσαν, κ ο κοσμος σαν ένδειξη εκτιμησης δημιουργησε ενα ψυχιατρικο κεντρο σε σχημα ναου παρθενωνα κ τους εβαλε εκει μεσα μεχρι να πεθανουν, γεροι πια κ εξαντλημενοι απο τον αγχωδη απατηλό κοσμο του κυνηγητου του χρηματος. Ο θεος τους, μια μαγισσα καθισμενη πανω σε μια σκουπα, ηταν στον κεντρο του ναου κ εκανε παρεα με τους αρρωστους αυτου του ψυχιατρικου κεντρου. Μεσα σε αυτο τον ναο υπηρχαν οι ιερεις που εκαναν διαφορες τελετες. Οι ιερεις δεν ηταν υπάλληλοι του κρατους, δεν ηταν δημοσιοι υπαλληλοι αλλα ηταν κ αυτοι οικοτροφοι του ναου.

ΔΙΑΣ. Δεν εχει να κανει με θεους. Εχει να κανει με κατι πιο θεικο. Με την ζωη. Ειναι το μοναδικο μου εργο οπου ο θανατος ερχεται σε δευτερη μοιρα. Σχεδον σβήνεται απο τον χάρτη, δεν υπαρχει. Εξουσια ειναι η Ζωη.

Ελατε μαζι μου σε μια ιστορια οπως δεν την εχετε ξαναδει. Ειναι ενα εργο ανθρωπινο, ζωικο, φυσικο, πετρινο. Παίρνουν μερος ολα τα στοιχεία της φυσης. Ειναι μια ιστορια συνδημιουργιας του κοσμου. Αν θελεις να ελθεις μαζι μου θα πρεπει να αφιερώσεις ολο σου τον χρονο εδω. Ετσι, κινητα, τηλεορασεις ,ραδιοφωνα, ταμπλετ, τηλεφωνα ενσυρματα, ολα πρεπει να βγουν απο την πριζα. Ειναι μια ιστορια απο τα μεσα, σαν να μου φανερωθηκε το πιο σπουδαιο μυστικο κ πρεπει να το μοιραστω μαζι σου. Εγω σε λιγο φευγω κ πρεπει να σου δωσω ενα μυστικο. Ειναι η τελευταια μου κινηση λιγο πριν πεθανω κ πρεπει να εισαι εδω διπλα μου να μου κρατας το χερι κ γω το δικο σου κ να με βλεπεις να σβηνω να φευγω. Οι τελευταιες μου λεξεις απο ολο το ζουμι της ζωης μου, το αποσταγμα της.

-εθνικοτητα;

-Πολιτης του Κοσμου.

Πραγματι. Το διαβατηριο του εγραφε αυτη την παραξενη εθνικοτητα: «Πολιτης του κοσμου». Εμοιαζε ανθρωπος σαν εμας κ δεν ειχε κατι το ξεχωριστο πανω του. Το μονο ξεχωριστο στοιχειο ηταν αυτο το παραξενο διαβατηριο . Ετσι αυτος ο τυπος δεν ειχε καμια σημαία για να παλεψει. Ας υποθεσουμε να ηταν τουρκος, θα εχθρευοταν τους ελληνες, τους κουρδους, τους ρώσους, τους παλαιστίνιους, τους ισραηλίτες. Αν ηταν ελληνας θα πάλευε εναντιων των αλβανων, των πακιστανων των καθε ειδους αλλοδαπων που ηλθαν να του κλεψουν το λιγοστο ψωμι του. Αν ηταν γερμανος θα παλευε εναντιον των αλλων κρατων, κυριως της ευρωπης, για να συσσωρεύσει λεφτα στις γερμανικες τραπεζες. Αν ηταν αμερικανος θα τα εβαζε με τους κινεζους τους βιετναμεζους , τους κουβανεζους. Αν ηταν εγγλεζος θα τα εβαζε με τους ιρλανδους τους γαλλους τους σκωτσεζους , θα τα εβαζε με τα νησια φωκλαν.

Θα εχεις ακουσει για τον ανθρωπο ,που ηλθε εδω, που η μονη του εγνοια ειναι να συσσωρευσει πλουτο κ δυμαμη. Δεν θα σου τον δειξω, τον γνωριζεις. Πρωτα κ κυρια βρισκεται στην ευρωπαικη ενωση σαν αρχηγος. Δεν μιλω για τον γερμανο. Αυτος ειναι δεδομενος, δυο παγκοσμιους πολεμους κ ενα τωρινο οικονομικο πολεμο. Εκει στην ευρωπαικη ενωση εχουν αναγαγει το ανθρωπινο ειδος σε εμπορευμα.

Ανθρωπινα οντα. Μεταλλλαξη, απο ενα σπουδαιο Ον σε ενα υποπροιον καποιου εργοστασιου μεταλλαγμένων,

εχεις ακουσει για τα μεταλλαγμενα. Δεν μπορεις να ξαναφυτεψεις, ας πουμε σπορους μεταλλαγμενης ντοματας κ να ξαναβλαστησουν. Πρεπει να αγορασεις νεους σπορους.

Το εργο που θα δουμε μαζι ειναι ενα παιδικο θεατρικο για ατομα απο 6-12 χρονων. Δεν εχει σχεση με τα τρεχοντα πολιτικα δρωμενα. Οι τρεχουσες συνθηκες ειναι τοσο απανθρωπες, εχουν τοσο λιγο σχεση με τον ανθρωπο, που καθε πολιτιστικη παρεμβαση πεφτει στο κενο. Εκει μεσα δεν ειναι τιποτε αλλο παρα κολαση. Το εργο που θα δουμε μαζι αναφερεται στα παιδια κ την αθωοτητα τους. Η μοναδικη ελπιδα να βγουμε απο τον βοθρο που κολυμπαμε ολοι μας ανεμελα. Τα παιδια. Ελατε μαζι μου. Οτιδηποτε αλλο εκτος απο παιδικοτητα ειναι απλα, καπνος, τσιγαρα, ποτο, πλα πλα, ενα ατελειωτο πλα πλα, εκκωφαντικη μουσικη. Αυτο θεωρειται διασκεδαση, ψυχαγωγια. Ελατε μαζι μου στον ανοιχτο ουρανο, εκει που η ζωη πραγματικα παλλλεται  αναπνεει κ υπαρχει.

Αμφιπολη. Βρεθηκαν αρχαια ευρηματα κ σκελετοι αρχαιων ανθρωπων. Γινοντα ερευνες, γιατι υπαρχει πιθανοτητα ο ενας νεκρος να μην πεθανε απο φυσικα αίτια αλλα να εχει δολοφονηθει.

Ο ανακριτης ζητησε αυτεπάγγελτα ερευνα. Εγινε μια μικρη παρεξηγηση κ συνεληφθει ο υπευθυνος αρχαιολογος της ανασκαφης. Ακολουθησαν μικροεπεισόδια. Τελικα εξήγησαν στον ανακριτη, οτι ο νεκρος ηταν πολυ παλιος, δεν ηταν συγχρονος.

Ολα βρηκαν την ρουτινα τους. Ο ανακριτης αποσυρθηκε αφου ειχε πεισθει απο τον ιατροδικαστη οτι το πτωμα ηταν αρχαιο,

κ η αρχαιολογικη ανασκαφη συνεχιστηκε. Ομως το ερωτημα παραμενει: Ποιος δολοφονησε τον ανδρα;

για αυτους μετα απο εμας: ο κυριος Σοιμπλε ηταν υπουργος οικονομιας της γερμανιας κ ο κριστοφ ενας ελληνας. Ο κυριος Σοιμπλε εζησε μεχρι τα βαθια γεραματα ,128 χρονων, κ ο κριστοφ εφυγε λιγο πιο μικρος απο τον Σοιμπλε, στα 115 του. Η συναντηση των δυο ανδρων εγινε σε μια καφετερια στο συνταγμα. Ο συγγραφεας δεν αναφερει την χρονολογια συναντησης τους, ομως απο τα συμφραζομενα δειχνει να εγινε οταν ο συγγραφεας ητο 114 ετων, ενα χρονο πριν “φυγει”.

-Κυριε Σοιμπλε καθηστε.

-Ευχαριστω κριστοφ.