αυτοι που παραγουν την βια θελουν να την καταστείλουν.

ειναι λιγο οξύμωρο σχημα.

η τρομοκρατια ειναι ενας μακρύς καταλογος εγκληματων,

πολυ μακρυς,

στα μερη που εζησα μικρος εγινε πολεμος κ σκοτωθηκαν συνανθρωποι μας. μοιαζουν αυτα τα μερη καταραμενα,

αγαπημενα προσωπα εφυγαν για παντα τοσο αδικα.

Ετσι κοιταζοντας πισω βλεπω ερειπια, αιωνια πεθαμενα, ζωες που δεν θα γυρισουν πισω. Ποτέ.

Ειναι ομως αναμεσα μας, σαν να υπαρχουν μαζι μας, σαν μια οικογενεια,

που κάνουν ολα οσα κανουμε κ εμεις,

τρωνε μαζι μας, κοιμουνται μαζι μας, περπατανε μαζι μας. Η παρουσια τους ειναι εντονη, αξεχωριστη απο μας. Ειναι μαζι μας μεχρι τον δικο μας θανατο. Ομως κ μετα τον δικο μας θανατο αλλοι θα μας κουβαλουν. Οι ζωντανοι του τότε.

Ενα ιμέιλ απο βαθος καρδιας,

Επι ευκαιρίας της τελετης απονομης βραβειων για το Διαγωνισμο Διηγηματος 2015.

Στην εκδηλωση συμμετεχει κ το επισημο κρατος.

Προσπαθουν να μας πεισουν οτι πρεπει να κανουμε

λιτοτητα για να βγουμε απο την κριση,

παιζουν πανω στη ραχη μας ενα πολυ βρωμικο παιχνιδι. Παντα επαιζαν πανω στη ραχη μας βρωμικα παιχνιδια,

τωρα το παιχνιδι ονομαζεται “εξοδος απο την κριση”. Δεν μας πειθουν. Τα βρωμικα παιχνιδια τους που εχουν στήσει, εναντιον μας, ξεσκεπαζονται ενα-ενα. Το βρωμικο παιχνιδι τους ηταν ενα φιασκο. Απετυχαν.

Βεβαια οι συμμαχοι τους, τα ΜΜΕ, συνεχιζουν να ανεμιζουν την πειρατικη παντιέρα των αφεντικων τους κ να φωναζουν: “Εφοδος”.

Θα μας κλασουν τα αρχιδια.

Tο στημένο παιχνιδι τους, της καλα καμουφλαρισμενης πουστιάς, που ονομαζεται Κριση, φτανει στο τελος του.

το να ζεις με καλοσύνη ειναι το πιο ευκολο πραγμα,

το δυσκολο ειναι το αντιθετο: να σκοτωνεις, να εκμεταλλεύεσαι, να βασανιζεις, να βιαζεις.

Ολα αυτα ειναι πολυ δυσκολα για να πραγματοποιηθουν, χρειαζονται τεραστιες ενέργειες για να γινουν, επειδη πηγαινουν αντιθετα με το γιγνεσθαι,

κ ο ανθρωπος εχει καταφερει το ακατορθωτο: να φερει μεσα στις κοινωνιες τον βασιλια της κακίας. Κ τα βασανα του δεν τελειωνουν εδω, γιατι αφου το καταφερει, εχει τυψεις για αυτο, επειδη αντιβαινουν με τον νομο- οχι της εκκλησιας- αλλα τον παγκοσμιο νομο που λεει οτι ολα ειναι αγαπη. Ο λογος που συμβαινουν ολα αυτα ειναι επειδη εχουμε ολοι ενα Εγω,

επεσε στα χερια μου μια εφημεριδα," η Χαραυγη", κ αρχισα να την διαβαζω κ να σχολιαζω. Πρωτοσελιδο:

σε καποια φαση της εξέλιξης τους, τα πουλια, αρχισαν να συσσωρευουν σε μεγαλες αποθηκες σπορους. Επεσε μια μεγαλη επιδημια συσσωρευσης σπορων, κ οπως ηταν φυσικο αρχισε να πεφτει πεινα στον πολυπληθη κοσμο των πουλιων. Ηταν συνηθως πουλια αθωα κ απονηρευτα. Οσα ηταν πονηρα συσσωρευαν κ συσσωρευαν κ συσσωρευαν κ συσσωρευαν. Αυτοι οι πονηροι κοκοβιοι εκαναν μεταξυ τους συνασπισμο, τραστ, κ λαικα κομματα,γιατι ηταν ενα αναγκαιο κακο για να διασφαλιστουν τα συμφεροντα τους. Ορισμενα καλα κ φιλεύσπλαχνα πουλια που εμοιαζαν με αρσενικα παγωνια κ ειχαν απλωμενη την ομορφη ουρα τους,αρχιζαν να κανουν δωρεες κ να μοιραζουν ελεημοσυνες. Η κατασταση αυτη παγιωθηκε. Βεβαια το κακο συνεχιζε να μεγαλωνει, γιατι τα πονηρα πουλια χρησιμοποίησαν την τεχνολογια για να αυξησουν την συσσωρευση σπορων, κ ετσι ολο κ πιο πολυ μεγαλωνε ο τεραστιος σωρος των σπορων, κ φτασαμε στο σημειο ολοι οι σποροι να εχουν μαζευτει σε λιγα χερια. Η αγορα δεν ειχε σπορους , δεν ειχε ρευστο σπορο στην αγορα. Επήλθε κριση. Τοτε ξαφνικα επεσε μπουρίνι μεγαλο, εφερε συννεφα κ εγινε κατακλυσμος κ εξαφάνισε ολο τον κοσμο. Μονο ο Νωε εμεινε κ η κιβωτος του. Οταν αποσυρθηκαν τα νερα ξαναρχισε η ζωη σχεδον απο το μηδεν, κ φτασαμε στην ιδια καταρα που ειχαν περιελθει τα πουλια. Την ακατασχετη συσσωρευση πλουτου.

καπου σε καποιο ξενοδοχειο της Κυπρου γινεται ενα συνεδριο με θεμα: « μαζι ξαναχτιζουμε την κοινη μας πατριδα». Οι συνεδροι θα απολαυσουν το ομορφο περιβαλλον του ξενοδοχειου κ του γυρω ομορφου χωρου. Το θεμα ειναι επικαιρο: μπορουμε να ζησουμε οι ανθρωποι μαζι; Μπορουμε να δωσουμε τα χερια ο ενας στον αλλο; Μπορουμε να κοιταξουμε στα ματια ο ενας τον αλλο; Εκ πρωτης τα ερωτηματα μοιαζουν εξωγηινα, απο την μια μερια η ανθρωπινη φυση μας που μεσα της περικλείει την εξελιξη των ειδων της γης, κ απο την αλλη μερια ενας ομορφος φιλοξενος τοπος, η γη μας. Ετσι θα νομιζε κανεις οτι ολα εδω θα πηγαιναν ρολοι, κ θα ζουσαμε ολοι αρμονικα κ ομορφα. Συμβαινει ομως το αντιθετο.

ο «ανθρωπος-παιχνιδι»,

σαν εξαρτημα της μηχανης. Μιας μηχανης του κιμά, δηλαδη μιας πολεμικης μηχανης. Σαν εξαρτημα μιας παραγωγικης μηχανης που γεννα αυγα, δηλαδη σαν κοτα. Πολλοι παιζουν με τον ανθρωπο. Βεβαια δεν λείπουν οι θρησκειες απο αυτο το παιχνιδι. Οι θρησκειες ειναι κ αυτες ενα παραγωγικο εργοστασιο. Ο θεος ειναι ετσι κ αλλιως κατι το αυλο, κατι που δεν εχει καμια σχεση με παραγωγικες διαδικασιες κ με υλικα αγαθα κ μορφες.

η ποιηση,

αφαιράς κ προσθέτεις αυθαίρετα, ετσι που το αποτελεσμα να δειχνει κατι εξωπραγματικο. Ειναι μια αλχημια, προσπαθεις να κανεις το σιδερο χρυσο. κ δεν εχει καμια σχεση με τον χρυσοπωλη. Αυτος κανει εμπορευμα, πουλα κ αγοραζει, ειναι ενας επιχειρηματιας. Η ποιηση δεν ειναι εμπορευμα. Ακομα κ να πεις: «αυτος ο ποιητης εχει παρει πολλα βραβεια, ειναι αξιος επαινου», μετατρεπεις τον ποιητη σε εμπορευμα. Η δυσκολια της γλωσσας του ποιητη ειναι οτι θα πρεπει να μιλησει με εμπορευματικους ορους για την αγαπη.