ακουω τες πορδές του ευρωπαικου κατεστημενου. Εχουν φαει φαίνετε φασολαδα. Aνθρωπακια που το μονο τους μελημα ειναι ποσα παίρνω κ ποσα χανω.

Φαινονται καθως πρεπει κυριοι, μιλουν ομορφα, εχουν πειθώ, εχουν στυλ. Σηκωθηκε να μιλησει ο προεδρος με το γνωστο στυλ για να βαλει τα πραγματα στη θεση τους. Ηταν πραγματι βροντερή σαν βιολοντσελο. Τον σιγοντάρισε ο αντιπροεδρος με μια σιγανη, σαν τσιριχτό βιολι, κατεβαινοντας κλιμακα.

Γνωριζαμε ολοι περι τινος προκειται. Ειμασταν μαθημενοι με τα τερτιπια τους, πατουσαν οπως παντα επι πτωματων για να ανέβουν λιγο πιο πανω οι ιδιοι. Η υποθεση ανθρωπος ειχε μπει παλιν στο ντουλαπι. Στην πραγματικοτητα ποτε δεν ειχε βγει απο το ντουλαπι, περιμένει εκει αιωνες.

Ο προεδρος της ευρωενωσης σφύριξε την ληξη της συνεδρίας με τον γνωστο χιλιοειπωμενο τροπο. Μια δυνατη βροντερη πορδη. Φορεσαμε ολοι τις μασκες μας κ τραβηξε ο καθενας για την χωρα του. Τα ΜΜΕ τρεξαν γρηγορα για να μεταδωσουν τα μαντατα κ να ενημερωσουν τον κοσμο οπως παντα.

Λάπηθος

ειναι μια κατεχόμενη πoλης της Kερυνειας. Eιναι κ το χωριο που μεγαλωσε η νυφη μου, η γυναικα του αδελφου μου. Eιναι κ το χωριο του θειου μου του Νικου, πρώην καθηγητη μαθηματικων.

Kαθομαι εδω παρεα με το λαπτοπ μου κ συνομιλω. Kτυπω τα πληκτρα του, κ αυτο με την σειρα του τα εμφανιζει στην οθονη. Στην πραγματικότητα γραφει η καρδια μου,

η καρδια μου με την σειρα της τα λεει στο μυαλο μου,

εν συνεχεια μεταφερονται στα δακτυλα μου,

κ μετα στην οθονη του λαπτοπ, σαν κατι το χωρις ζωη. Λεξεις. Λεξεις. Θα ηθελα να έδινα στις λεξεις ζωη αλλα δεν γινεται. Οσοι γραφουν το καταλαβαινουν αυτο πολυ καλα.

ενδυμασιες,

ως προστατευτικο του σωματος απο το κρυο κ γενικα τις καιρικες συνθηκες,

ως σημα κατατεθεν καθε χωρας,

αργοτερα, μεσα στην καταναλωτικη κοινωνια με σήμα το φοβερο εμβλημα «κερδος» ως μοδα. σχισμένα επιτηδες τζιν, ξεφτισμενα παπουτσια σαν μαστ, μυτερα παπουτσια, ψηλοτακουνα.

προσφυγας.

οπως θα εχεις καταλαβει, η κατεχομενη πολη μας δεν ειναι οπως ηταν παλια. ηλθαν νεοι κάτοικοι, κ τα σπιτια μας εχουν αντικατασταθει απο πολυκατοικιες. το ιδιο συμβαινει κ στα ελευθερα μερη. ολα αλλαζουν. ακομα κ οι ανθρωποι αλλαζουν. πολλοι απο μας εχουν φυγει, εχουν ελθει αλλοι. κοιταζω τις παλιες φωτογραφιες της πολης μου κ δεν την αναγνωριζω, κ αν υποθεσω οτι θα βρεθει μια λυση, κ θα παμε σπιτι μας, τιποτε δεν θα ειναι το ιδιο,

τα σπιτια μας – που θα ελθει στιγμη που θα παμε-δεν θα αναγνωριζουν τους παλιους ιδιοκτήτες,

θα νιωθουν κ αυτα ξενα με μας.

σιγουρα εκει εξω παίζονται παιχνιδια μεταξυ των ανθρωπων πολυ βρωμικα.

Η κριση που περνάμε ειναι ενα παιχνιδι, ενα πολυ βρωμικο παιχνιδι. Παιζονται παιχνιδια στις πλατες των λαων απο ολες τις κυβερνησεις του κοσμου. Βεβαια θα το εχεις καταλαβει οτι η πλειοψηφία των κυβερνησεων του κοσμου ειναι ολες πουλημενες σε συμφεροντα. Παιζονται παιχνιδια στη πλατη σου για τα φυτοφαρμακα, τα χημικα λιπασματα, τα φαρμακα σου.

Ολη η γη ειναι μια τσοχα του κουμ-καν.

εδω πανω εχουν χαθει πολλες ζωες, εχουν μπατιρίσει ανθρωποι, εχουν αυτοκτονησει, εχουν δολοφονηθει, εχουν απειληθεί.

Διηγημα

γραφω για καποιον διαγωνισμο σχετικα με το νησι Κυπρος.

η Κυπρος αναδύθηκε απο τα βαθη της θαλασσας πριν πολλα εκατομμύρια χρονια οταν ακομα δεν υπηρχε το ανθρωπινο ειδος πανω στη γη. Ετσι μια μερα εσκασε μυτη πανω απο την θαλασσα η υψηλότερη του κορυφη το Τροοδος, κοιταξε τον κοσμο που ηταν εξω απο την θαλλασα κ του χαμογελασε. Οταν ψήλωσε παρα πολυ κ εγινε ισαμε εκει πανω ενας μαντραχαλος, πανω στην πιο ψηλη του κορφη, που ονομαζεται Χιονίστρα, εστησαν ενα ρανταρ για να παρακολουθει ο ενας ανθρωπος τον αλλο. Φαινεται οτι ο ανθρωπος φοβάται κατι, κ θα πρεπει να εχει συνεχεια τα νώτα καλυμμένα. Ετσι εχουν στηθει παντου καμερες. Το ανθρωπινο ειδος εχει γινει ενα Τζειμς Μποντ που θα νικησει το κακο.

ταξιδευαμε πανω στον ωκεανο των λεξεων. αλλες φορες οταν οι λεξεις ηταν κακες ειχαμε φουρτουνες, κ αλλες φορες οταν ολα έβαιναν καλως , ειμασταν περιτριγυρισμένοι απο δελφινια. θα νομιζε κανείς οτι, ο καιρος κ η θαλλασσα, ειχαν αναμεταξυ τους απευθειας συνομιλια, ή για να το πω πιο διπλωματικά ανήκαν στην ιδια ιδεολογια, στον ιδιο πολιτικο χωρο, ειχαν τον ιδιο βοσκο για αρχηγο, σήκω σηκω, κάτσε κατσε! αυτος , ο ωκεανος των λεξεων, θα νομιζε κανεις οτι αν μπορουσαμε να τον περασουμε θα φταναμε καπου. ηταν οπως οι προγονοι μας οταν πιστευαν οτι γη ηταν πεπλατισμενη, οτι δεν ηταν στρογγυλη. οι λεξεις ειναι οπως η γη μας. απο οπου κ να ξεκινησεις θα φτασεις παντα στο ιδιο σημειο. ειναι Γαλιλαιος κ οχι πτολεμαιος.

ΗΤΑΝ Τελειόφοιτοι κ θα πηγαιναν την τριημερη εκδρομη τους. Ο δασκαλος που θα τους συνοδευε ηταν ενας ωραιος τυπος. Ηταν ο καλυτερος δασκαλος που ειχαν. Ολοι μας, οταν πηγαίναμε σχολειο, παντα θυμομασταν τους πιο καλους δασκαλους. Καλος δασκαλος ειναι ο δασκαλος που θελει να γινει ενα με τα παιδια που διδασκει. Καλος δασκαλος ειναι ο δασκαλος που την λεξη «μη» σπανια την χρησιμοποιά, κ αν την χρησιμοποιησει δεν εχει καμια σχεση με το Μη. Που κ που ειναι για να.. περισσοτερο μοιαζει με ερωτηση, που παει να βρει την καρδια, κ να παιξει μαζι της ενα παιχνιδι που ονομαζεται: «γνωθι σαυτον». Αυτο το, «γνωθι σαυτον», αποδιδεται σε εναν απο τους επτα σοφους, στον σπαρτιατη Χειλωνα Δαμαγητου. Αλλοι λενε οτι το ειπε ο Πλατωνας. Γνωθι σαυτον, γνωρισε τον εαυτο σου.

ενα παραμυθι.

υπηρχε καποτε ενας κοσμος. ο κοσμος αυτος ηταν κατι σαν παραμυθι. μια φορα κ ενα καιρο υπηρχε ενας κοσμος που επλαθε το χωμα, του φυσουσε κ γινοταν ζωη. μετα το καθε ζωντανο τραβαγε τον δρομο του. ορισμενες δημιουργιες ηταν μεγαλες, αλλες μικρες, αλλες μικροσκοπικες, αλλες γιναντιες. αλλες ηταν ακίνητες, αλλες πετουσαν, αλλες κολυμπουσαν. μερικα ειδη περπατουσαν. υπηρχε μεγαλη ποικιλια κ ηταν ολα φτιαγμενα απο χωμα, απο τον ιδιο πυλο. σε αυτον τον παραμυθενιο κοσμο δεν υπηρχε κατι για να ανακαλυψεις. ηταν ολα ετοιμα για σενα κ το μονο που εσυ επρεπε να κάνεις ηταν να ζησεις κ να χαρεις την ζωη. υπηρχε μεγαλη αφθονια για ολους τους κατοικους αυτου του παραξενου παραμυθένιου κοσμου. αυτο το παραμυθι αρχισε να γραφετε πριν πολλα εκατομμυρια χρονια πριν.

ο Αυτοκράτορας του Γαλαξια ειχε στραμμένες τες κεραίες του προς τα δω κ παρακολουθουσε ειδησεις του πλανητη Γη. Εξυνε τα γενια του σκεφτικος. Δεν μπορούσε να καταλαβει ενα πραγμα, οι τραπεζες του κοσμου ηταν τίγκα στο χρημα, ποτέ ο ανθρωπος δεν ειχει τοσο χρημα που θα μπορουσε να κολυμπα ολος ο κοσμος μεσα του, κ ομως το ειχαν φυλαγμενο σε τεραστια φραγματα που τα ονομαζαν τραπεζες κ δεν το αφηναν να ποτισει τα λασάνια του κοσμου. Ειχαν κλειστά τα φραγματα κ ολο κ ψηλωνε η σταθμη του νερου κ κοντευε να σπασει τα τοιχωματα των φραγματων, κ ο κοσμος πειναγε.